రెండవ వాటికన్ కౌన్సిల్ చేసిన 1965 నాటి మతవిశ్వాశాల ప్రకటన:

 

 

ప్రకటన

డిగ్నిటాటిస్ హ్యూమనే

మత స్వేచ్ఛపై

 

వ్యక్తి మరియు సంఘాల హక్కు
మతపరమైన విషయాలలో సామాజిక మరియు పౌర స్వేచ్ఛకు

మన కాలపు ప్రజలు మానవ వ్యక్తి యొక్క గౌరవం పట్ల మరింతగా అవగాహన పెంచుకుంటున్నారు. ప్రజలు తమ చర్యలలో, బలవంతానికి లోనుకాకుండా, కర్తవ్య భావనచే నడిపించబడి, తమ స్వంత బాధ్యతాయుతమైన వివేకాన్ని మరియు స్వేచ్ఛను అనుభవించాలని, ఉపయోగించుకోవాలని డిమాండ్ చేసే వారి సంఖ్య పెరుగుతోంది. అదేవిధంగా, ప్రజా అధికారాన్ని చట్టబద్ధంగా పరిమితం చేయాలని వారు పిలుపునిస్తున్నారు, తద్వారా వ్యక్తిగత మరియు సంఘాల న్యాయమైన స్వేచ్ఛ యొక్క పరిధి అనవసరంగా పరిమితం కాకుండా ఉంటుంది. మానవ సమాజంలో స్వేచ్ఛ కోసం ఈ డిమాండ్ అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా మానవ ఆత్మ యొక్క శ్రేయస్సుకు, ప్రత్యేకించి సమాజంలో మతాన్ని స్వేచ్ఛగా ఆచరించడానికి సంబంధించిన వాటికి సంబంధించినది. మనస్సు యొక్క ఈ ఆకాంక్షలను శ్రద్ధగా పాటిస్తూ, అవి సత్యం మరియు న్యాయానికి ఎంతవరకు అనుగుణంగా ఉన్నాయో ప్రకటించాలనే లక్ష్యంతో, ఈ వాటికన్ సభ చర్చి యొక్క పవిత్ర సంప్రదాయాన్ని మరియు సిద్ధాంతాన్ని అధ్యయనం చేస్తూ, ఎల్లప్పుడూ ప్రాచీన విషయాలతో సామరస్యంగా ఉంటూ కొత్త విషయాలను వెలుగులోకి తెస్తోంది.

మొదటగా, దేవుడు మానవాళికి ఒక మార్గాన్ని బయలుపరిచాడని పవిత్ర సభ ప్రకటిస్తుంది, ఆ మార్గం ద్వారా ప్రజలు ఆయనను సేవించడం ద్వారా రక్షింపబడి, క్రీస్తునందు ఆనందాన్ని పొందగలరు. ఈ ఒక్క సత్య మతమే కాథలిక్ మరియు అపోస్తలిక సంఘంలో నిలిచియున్నదని మేము విశ్వసిస్తున్నాము. ప్రభువైన యేసు దానిని ప్రజలందరికీ వ్యాపింపజేసే బాధ్యతను ఆ సంఘానికి అప్పగించారు, అపోస్తలులతో ఇలా చెబుతూ: “కాబట్టి మీరు వెళ్లి సమస్త జనులను శిష్యులుగా చేయండి; తండ్రి, కుమారుడు, పరిశుద్ధాత్మ నామమున వారికి బాప్తిస్మమిచ్చి, నేను మీకు ఆజ్ఞాపించినవన్నియు గైకొనుటకు వారికి బోధించండి” (మత్తయి 28:19-20). తమ వంతుగా, ప్రజలందరూ సత్యాన్ని, ముఖ్యంగా దేవుడు మరియు ఆయన సంఘానికి సంబంధించిన సత్యాన్ని అన్వేషించాలి, మరియు దానిని తెలుసుకున్న తర్వాత, దానిని స్వీకరించి ఆచరించాలి.

ఈ విధులు మానవుల మనస్సాక్షిని ప్రభావితం చేసి, బంధిస్తాయని, మరియు సత్యం కేవలం సత్యం యొక్క శక్తి ద్వారానే వ్యక్తమవుతుందని, ఆ శక్తి ఆత్మలలోకి సున్నితంగా ఇంకా శక్తివంతంగా చొచ్చుకుపోతుందని కూడా పవిత్ర సభ అంగీకరిస్తుంది. ఇప్పుడు, దేవుణ్ణి ఆరాధించాలనే తమ బాధ్యతను నెరవేర్చడానికి మానవులకు అవసరమైన మత స్వేచ్ఛ, పౌర సమాజంలో బలవంతం నుండి లభించే మినహాయింపుకు సంబంధించినది కాబట్టి, అది సత్య మతం మరియు క్రీస్తు యొక్క ఏకైక సంఘం పట్ల వ్యక్తులు మరియు సమాజాల నైతిక కర్తవ్యానికి సంబంధించిన సాంప్రదాయ కాథలిక్ సిద్ధాంతాన్ని యథాతథంగా ఉంచుతుంది. అంతేకాకుండా, ఈ మతపరమైన సత్యాన్ని ప్రస్తావిస్తూ, మానవుని యొక్క ఉల్లంఘించరాని హక్కులు మరియు సమాజపు చట్టపరమైన వ్యవస్థపై ఇటీవలి పోప్‌ల సిద్ధాంతాన్ని అభివృద్ధి చేయాలని పవిత్ర సభ ఉద్దేశిస్తోంది.

అధ్యాయం I

మత స్వేచ్ఛ యొక్క సాధారణ భావన

మత స్వేచ్ఛ యొక్క లక్ష్యం మరియు ఆధారం

2. మానవునికి మత స్వేచ్ఛ హక్కు ఉందని ఈ వాటికన్ సభ ప్రకటిస్తుంది. ఈ స్వేచ్ఛలో ఇమిడి ఉన్నదేమనగా, వ్యక్తుల నుండి గానీ, సామాజిక సమూహాల నుండి గానీ, లేదా ఏదైనా మానవ అధికారం నుండి గానీ వచ్చే బలవంతానికి ప్రజలందరూ అతీతులుగా ఉండాలి. మతపరమైన విషయాలలో, ఎవరూ తమ మనస్సాక్షికి విరుద్ధంగా ప్రవర్తించమని బలవంతం చేయబడకూడదు, అలాగే ఎవరూ, వ్యక్తిగతంగా గానీ, బహిరంగంగా గానీ, ఒంటరిగా గానీ, ఇతరులతో కలిసి గానీ, తగిన పరిమితులలో, దానికి అనుగుణంగా ప్రవర్తించకుండా నిరోధించబడకూడదు. దైవవాక్యం మరియు సహజ హేతువు ద్వారా అర్థం చేసుకోబడినట్లుగా, మత స్వేచ్ఛ హక్కు నిజంగా మానవుని గౌరవంపైనే ఆధారపడి ఉందని ఇది ఇంకా ప్రకటిస్తుంది. మానవునికి ఉన్న ఈ మత స్వేచ్ఛ హక్కు సమాజపు చట్టపరమైన వ్యవస్థలో గుర్తించబడాలి, తద్వారా అది ఒక పౌర హక్కుగా మారుతుంది.

వ్యక్తులైన ప్రజలందరూ, వారి సహజసిద్ధమైన గౌరవం కారణంగా—అంటే, వివేకం మరియు స్వేచ్ఛా సంకల్పంతో కూడి, తద్వారా వ్యక్తిగత బాధ్యతతో సుసంపన్నులై—సత్యాన్ని, ముఖ్యంగా మతానికి సంబంధించిన సత్యాన్ని అన్వేషించడానికి వారి స్వభావమే వారిని నడిపిస్తుంది మరియు నైతికంగా వారు బాధ్యత వహించవలసి ఉంటుంది. తెలిసిన సత్యాన్ని అంగీకరించి, దాని అవసరాలకు అనుగుణంగా తమ జీవితాలను నడిపించుకోవలసిన బాధ్యత కూడా వారికి ఉంది. కానీ, ప్రజలు మానసిక స్వేచ్ఛను మరియు బాహ్య నిర్బంధం నుండి మినహాయింపును అనుభవించనంత వరకు, వారు తమ స్వభావానికి తగిన రీతిలో ఈ బాధ్యతను నెరవేర్చలేరు. పర్యవసానంగా, మత స్వేచ్ఛ హక్కు అనేది వ్యక్తి యొక్క ఆత్మాశ్రయ స్వభావంపై ఆధారపడి ఉండదు, కానీ వారి స్వభావంపైనే ఆధారపడి ఉంటుంది. అందువల్ల, సత్యాన్ని అన్వేషించి, దానికి కట్టుబడి ఉండే బాధ్యతను నెరవేర్చడంలో విఫలమైన వారికి కూడా ఈ మినహాయింపు హక్కు ఉంటుంది, మరియు న్యాయమైన ప్రజా శాంతిని కాపాడినంత కాలం, దాని ఆచరణకు ఆటంకం కలిగించరాదు.

మత స్వేచ్ఛ మరియు దేవునితో మానవుని అనుబంధం

3. దేవుడు తన జ్ఞానం మరియు ప్రేమ యొక్క ప్రణాళిక ప్రకారం ప్రపంచాన్ని మరియు మానవ సమాజ మార్గాలను నిర్దేశించే, నడిపించే మరియు పరిపాలించే శాశ్వతమైన, నిష్పాక్షికమైన మరియు సార్వత్రికమైన అదే దైవిక నియమమే మానవ జీవితానికి అత్యున్నత ప్రమాణం అని భావించే వారికి ఇదంతా మరింత స్పష్టమవుతుంది. దేవుడు మానవాళిని ఈ నియమంలో పాలుపంచుకునేలా చేస్తాడు, తద్వారా, దైవిక సంరక్షణ యొక్క సౌమ్యమైన స్వభావం ద్వారా, మనం మార్పులేని సత్యాన్ని మరింత ఎక్కువగా తెలుసుకోగలుగుతాము. అందువల్ల, ప్రతి ఒక్కరికీ మతపరమైన విషయాలలో సత్యాన్ని అన్వేషించాల్సిన బాధ్యత, మరియు తత్ఫలితంగా హక్కు కూడా ఉంది, తద్వారా, తగిన మార్గాలను ఉపయోగించి, వారు వివేకంతో నిటారుగా మరియు నిజమైన మనస్సాక్షి తీర్పులను ఏర్పరచుకోగలరు.

ఇప్పుడు, మానవ వ్యక్తి యొక్క గౌరవానికి మరియు అతని సామాజిక స్వభావానికి తగిన రీతిలో సత్యాన్ని అన్వేషించాలి. అంటే, స్వేచ్ఛాయుత విచారణ ద్వారా, బోధన లేదా విద్య, సమాచార ప్రసారం మరియు సంభాషణలను ఉపయోగించుకొని దీనిని సాధించాలి. వీటి ద్వారా కొందరు తాము కనుగొన్న లేదా కనుగొన్నామని విశ్వసించే సత్యాన్ని ఇతరులకు వివరించి, సత్య అన్వేషణలో ఒకరికొకరు సహాయపడాలి; మరియు ఇది తెలిసిన తర్వాత, దానిని వ్యక్తిగత అంగీకారంతో దృఢంగా స్వీకరించాలి.

మానవుడు తన అంతరాత్మ ద్వారా దైవిక నియమాల ఆదేశాలను గ్రహించి, గుర్తిస్తాడు; తన అంతిమ గమ్యమైన దేవుడిని చేరుకోవడానికి, తన కార్యకలాపాలన్నింటిలోనూ ఆ అంతరాత్మను విశ్వాసపూర్వకంగా అనుసరించాల్సిన బాధ్యత అతనికి ఉంది. అందువల్ల, తన మనస్సాక్షికి వ్యతిరేకంగా ప్రవర్తించమని అతడిని బలవంతం చేయలేరు. అలాగే, ముఖ్యంగా మతపరమైన విషయాలలో, తన మనస్సాక్షికి అనుగుణంగా ప్రవర్తించకుండా అతడిని నిరోధించలేరు. ఎందుకంటే, మత ఆచరణ అనేది దాని స్వభావరీత్యా, అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా స్వచ్ఛందమైన మరియు స్వేచ్ఛాయుతమైన అంతర్గత క్రియలను కలిగి ఉంటుంది, వాటి ద్వారా మానవుడు నేరుగా దేవునితో సంబంధం కలిగి ఉంటాడు: ఇటువంటి క్రియలను కేవలం మానవ అధికారం ద్వారా ఆజ్ఞాపించడం గానీ, నిషేధించడం గానీ సాధ్యం కాదు. మరియు మానవుని సాంఘిక స్వభావం ప్రకారం, అతను తన అంతర్గత మతపరమైన క్రియలను బాహ్యంగా వ్యక్తపరచాలి, మతపరమైన విషయాలలో ఇతరులతో సంభాషించాలి, మరియు తన మతాన్ని సామూహికంగా ప్రకటించాలి.

అందువల్ల, న్యాయమైన ప్రజా శాంతిని కాపాడుతూనే, సమాజంలో మనిషికి మత స్వేచ్ఛను నిరాకరించడం అనేది మానవ వ్యక్తికి మరియు దేవుడు మానవుల కోసం స్థాపించిన వ్యవస్థకు అవమానం.

అంతేకాకుండా, ప్రజలు తమ ప్రగాఢ విశ్వాసాల ఆధారంగా వ్యక్తిగతంగా మరియు బహిరంగంగా దేవునితో సంబంధం పెట్టుకునే మతపరమైన చర్యలు, వాటి స్వభావరీత్యా ప్రాపంచిక మరియు తాత్కాలిక వ్యవస్థను అధిగమిస్తాయి. తత్ఫలితంగా, కాలక్రమేణా సామాన్య ప్రజల శ్రేయస్సును కాపాడటమే సరైన ఉద్దేశ్యంగా ఉన్న పౌర అధికారం, తన పౌరుల మతపరమైన జీవితాన్ని గుర్తించి, ప్రోత్సహించాలి; అయితే, అది మతపరమైన చర్యలను నిర్దేశించడానికి లేదా అడ్డుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తే, అది తన అధికార పరిధిని అతిక్రమించినట్లే అవుతుంది.

మత సంఘాల స్వేచ్ఛ

4. మతపరమైన విషయాలలో వ్యక్తులకు ఉండే బలవంతం నుండి మినహాయింపు లేదా స్వేచ్ఛను, వారు సమిష్టిగా వ్యవహరించినప్పుడు కూడా గుర్తించాలి. ఎందుకంటే మానవజాతి మరియు మతం రెండింటి సామాజిక స్వభావానికి మత సంఘాలు అవసరం.

ప్రజా భద్రతకు సంబంధించిన న్యాయమైన అవసరాలు ఉల్లంఘించబడనంత వరకు, ఈ సంఘాలు తమ సొంత నియమాల ప్రకారం తమను తాము పరిపాలించుకోవడానికి, బహిరంగ ఆరాధనతో దైవాన్ని గౌరవించడానికి, తమ సభ్యులకు మతపరమైన జీవితాన్ని గడపడంలో సహాయపడటానికి మరియు సిద్ధాంతంతో వారికి మద్దతు ఇవ్వడానికి, ఇంకా తమ మత సూత్రాల ప్రకారం తమ జీవితాలను నడిపించుకోవడానికి సభ్యులు సహకరించుకునే సంస్థలను ప్రోత్సహించడానికి హక్కుగా మినహాయింపును కలిగి ఉంటాయి.

మత సంఘాలు కూడా తమ సొంత మంత్రుల ఎన్నిక, శిక్షణ, నియామకం మరియు బదిలీ, ప్రపంచంలోని ఇతర ప్రాంతాలలో ఉన్న మత అధికారులు మరియు సంఘాలతో సంప్రదింపులు, లేదా మతపరమైన భవనాల ఎంపిక మరియు తగిన ఆస్తిని సంపాదించి ఉపయోగించుకోవడం వంటి విషయాలలో చట్టపరమైన మార్గాల ద్వారా గానీ లేదా పౌర అధికార యంత్రాంగం యొక్క పరిపాలనా చర్యల ద్వారా గానీ నిరోధించబడకుండా ఉండే హక్కును కలిగి ఉంటాయి.

మత సంఘాలకు కూడా, తమ విశ్వాసాన్ని మౌఖికంగా మరియు లిఖితపూర్వకంగా బోధించడానికి, బహిరంగంగా ప్రకటించడానికి ఎటువంటి ఆటంకం కలగకూడదనే హక్కు ఉంది. అయితే, మత విశ్వాసాన్ని వ్యాప్తి చేసేటప్పుడు మరియు ఆచారాలను ప్రవేశపెట్టేటప్పుడు, ముఖ్యంగా నిరక్షరాస్యులు లేదా పేద ప్రజలతో వ్యవహరించేటప్పుడు, బలవంతం లేదా నిజాయితీ లేని లేదా నీతిబాహ్యమైన ఒప్పింపులా అనిపించే ఎలాంటి చర్యలకైనా ఎల్లప్పుడూ దూరంగా ఉండాలి. అటువంటి ప్రవర్తనను తమ సొంత హక్కులను దుర్వినియోగం చేయడంగానూ, ఇతరుల హక్కులను ఉల్లంఘించడంగానూ పరిగణించాలి.

మత స్వేచ్ఛలో, సమాజ క్రమబద్ధీకరణకు మరియు సమస్త మానవ కార్యకలాపాల చైతన్యం కోసం తమ సిద్ధాంతం యొక్క విశిష్ట విలువను మత సంఘాలు స్వేచ్ఛగా వ్యక్తీకరించే హక్కు కూడా ఇమిడి ఉంటుంది. చివరగా, తమ సొంత మత భావనలచే ప్రేరేపించబడి, వ్యక్తులు స్వేచ్ఛగా సమావేశమవ్వడానికి లేదా విద్యా, సాంస్కృతిక, దాతృత్వ మరియు సామాజిక సంఘాలను స్థాపించడానికి గల హక్కు, మానవాళి యొక్క సామాజిక స్వభావం మరియు మతం యొక్క స్వభావంపైనే ఆధారపడి ఉంటుంది.

కుటుంబం యొక్క మత స్వేచ్ఛ

5. ప్రతి కుటుంబానికి, దాని స్వంత సహజ మరియు ప్రాథమిక హక్కులను కలిగి ఉన్న సమాజంగా, తల్లిదండ్రుల మార్గదర్శకత్వంలో తమ గృహ మత జీవితాన్ని స్వేచ్ఛగా నడుపుకునే హక్కు ఉంది. తల్లిదండ్రులకు తమ సొంత మత విశ్వాసాలకు అనుగుణంగా, తమ పిల్లలకు అందించాల్సిన మత విద్య రూపాన్ని నిర్ణయించే హక్కు ఉంది. అందువల్ల, పౌర అధికారం, తల్లిదండ్రులు పాఠశాలలను లేదా ఇతర విద్యా సాధనాలను నిజమైన స్వేచ్ఛతో ఎంచుకునే హక్కును గుర్తించాలి; ఈ ఎంపిక స్వేచ్ఛ కోసం వారిపై ప్రత్యక్షంగా గానీ, పరోక్షంగా గానీ అన్యాయమైన భారాలను మోపకూడదు. అంతేకాకుండా, తల్లిదండ్రుల మత విశ్వాసాలకు అనుగుణంగా లేని పాఠశాల పాఠాలకు హాజరు కావాలని పిల్లలను బలవంతం చేసినా, లేదా మత బోధనను పూర్తిగా మినహాయించే ఒకే విద్యా వ్యవస్థను విధించినా, తల్లిదండ్రుల హక్కులు ఉల్లంఘించబడినట్లే.

మత స్వేచ్ఛ ప్రోత్సాహం

6. మానవులు తమ పరిపూర్ణతను మరింత సంపూర్ణంగా మరియు సులభంగా సాధించగలిగే సామాజిక జీవిత పరిస్థితుల మొత్తమైన సమాజపు ఉమ్మడి శ్రేయస్సు, అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా మానవుని హక్కులు మరియు విధులను పాటించడంపై ఆధారపడి ఉంటుంది కాబట్టి, మత స్వేచ్ఛ హక్కు పరిరక్షణ అనేది, వారిలో ప్రతి ఒక్కరి ప్రత్యేక స్వభావానికి అనుగుణంగా, ఉమ్మడి శ్రేయస్సు పట్ల వారి వారి బాధ్యతను పరిగణనలోకి తీసుకుని, వారికి సంబంధించినది.

ఉల్లంఘించరాని మానవ హక్కుల పరిరక్షణ మరియు ప్రోత్సాహం అన్ని పౌర అధికారాల యొక్క అత్యవసర విధి. అందువల్ల, పౌర అధికారం న్యాయమైన చట్టాలు మరియు ఇతర తగిన మార్గాల ద్వారా పౌరులందరి మత స్వేచ్ఛను పరిరక్షించే బాధ్యతను సమర్థవంతంగా స్వీకరించాలి, మరియు మత జీవితాన్ని ప్రోత్సహించే అనుకూల పరిస్థితులను కల్పించాలి, తద్వారా పౌరులు తమ మత హక్కులను సమర్థవంతంగా వినియోగించుకుని, తమ విధులను నెరవేర్చుకోగలరు, మరియు తద్వారా దేవుని పట్ల మరియు ఆయన పవిత్ర సంకల్పం పట్ల మానవాళి యొక్క విశ్వాసం నుండి ప్రవహించే న్యాయం మరియు శాంతి యొక్క ఆశీర్వాదాలను సమాజం కూడా ఆస్వాదించగలదు.

ప్రజల ప్రత్యేక పరిస్థితులను పరిగణనలోకి తీసుకుని, సమాజ చట్టపరమైన వ్యవస్థలో ఒక మత వర్గానికి ప్రత్యేక పౌర గుర్తింపు ఇచ్చినట్లయితే, అదే సమయంలో పౌరులందరికీ మరియు మత వర్గాలందరికీ మతపరమైన విషయాలలో స్వేచ్ఛ హక్కును గుర్తించి, గౌరవించడం ఆవశ్యకం.

చివరగా, పౌర అధికారం తప్పనిసరిగా పౌరుల చట్టపరమైన సమానత్వానికి, అది సమాజ శ్రేయస్సులో కూడా భాగమైనందున, మతపరమైన కారణాల వల్ల బహిరంగంగా గానీ, రహస్యంగా గానీ ఎటువంటి హాని జరగకుండా చూడాలి, ఎందుకంటే వారి మధ్య ఎటువంటి వివక్ష చూపబడదు.

దీనిని బట్టి, ప్రజా అధికారం పౌరులను బలవంతం, భయం లేదా మరే ఇతర మార్గాల ద్వారా ఏ మతాన్నైనా స్వీకరించమని గానీ, విడిచిపెట్టమని గానీ ఒత్తిడి చేయజాలదు. అలాగే, ఎవరైనా ఒక మత సమూహంలో చేరడాన్ని గానీ, దాని నుండి వైదొలగడాన్ని గానీ నిరోధించజాలదు. అంతేకాకుండా, యావత్ మానవాళిలో గానీ, ఒక నిర్దిష్ట ప్రాంతంలో గానీ, లేదా ఒక ప్రత్యేక సమూహంలో గానీ మతాన్ని నిర్మూలించడానికి లేదా అణచివేయడానికి ఏ రూపంలోనైనా బలాన్ని ఉపయోగించినప్పుడు, అది దైవ సంకల్పానికి మరియు మానవ వ్యక్తి, కుటుంబం యొక్క పవిత్ర హక్కులకు మరింతగా విరుద్ధం.

మత స్వేచ్ఛ యొక్క పరిమితులు

7. మత స్వేచ్ఛ హక్కు మానవ సమాజంలో వినియోగించబడుతుంది, అందువల్ల దాని వినియోగం దానిని నియంత్రించే కొన్ని నియమాలకు లోబడి ఉంటుంది.

అన్ని స్వేచ్ఛలను వినియోగించుకునేటప్పుడు, వ్యక్తిగత మరియు సామాజిక బాధ్యత అనే నైతిక సూత్రాన్ని పాటించాలి: తమ హక్కులను వినియోగించుకునేటప్పుడు, ప్రతి వ్యక్తి మరియు సామాజిక సమూహం ఇతరుల హక్కులను, ఇతరుల పట్ల తమ విధులను, మరియు అందరి ఉమ్మడి శ్రేయస్సును పరిగణనలోకి తీసుకోవడానికి నైతిక చట్టం ద్వారా కట్టుబడి ఉంటారు. ప్రతి ఒక్కరి పట్ల న్యాయంతో, మానవత్వంతో వ్యవహరించాలి.

అంతేకాకుండా, మత స్వేచ్ఛ అనే నెపంతో జరగగల దుర్వినియోగాల నుండి తనను తాను రక్షించుకునే హక్కు పౌర సమాజానికి ఉన్నందున, ఈ రక్షణను అందించడం ప్రాథమికంగా పౌర అధికార యంత్రాంగం యొక్క బాధ్యత. అయితే, ఇది ఏకపక్షంగా గానీ, ఒక పక్షానికి అన్యాయంగా అనుకూలంగా గానీ చేయకూడదు, కానీ వాస్తవిక నైతిక క్రమానికి అనుగుణంగా ఉండే చట్టపరమైన నిబంధనల ప్రకారం చేయాలి. పౌరులందరికీ ఈ హక్కులను సమర్థవంతంగా పరిరక్షించడానికి, అటువంటి హక్కుల శాంతియుత సమతుల్యత కోసం, నిజమైన న్యాయంతో కూడిన క్రమబద్ధమైన సహజీవనమైన నిజాయితీగల ప్రజా శాంతిని సరిగ్గా ప్రోత్సహించడానికి, మరియు ప్రజా నైతికతను సముచితంగా కాపాడటానికి ఈ నిబంధనలు అవసరం. ఇవన్నీ ఉమ్మడి శ్రేయస్సులో ఒక ప్రాథమిక భాగం మరియు ప్రజా క్రమం అనే భావనలో ఇమిడి ఉంటాయి. అంతేకాకుండా, సమాజంలో సమగ్ర స్వేచ్ఛ సూత్రాన్ని పాటించాలి, దీని ప్రకారం మానవాళికి స్వేచ్ఛను వీలైనంత విస్తృతంగా గుర్తించాలి మరియు అవసరమైనప్పుడు, అవసరమైన మేరకు మాత్రమే పరిమితం చేయాలి. స్వేచ్ఛను వినియోగించుకోవడానికి విద్య.

8. మన కాలపు మనుషులు పలు విధాలుగా ఒత్తిడికి గురవుతున్నారు మరియు తమ స్వేచ్ఛా ఎంపికను కోల్పోయే ప్రమాదంలో ఉన్నారు. అంతేకాకుండా, స్వేచ్ఛ అనే నెపంతో అన్ని రకాల లొంగుబాటును తిరస్కరించి, సముచితమైన విధేయతను తక్కువగా చూసేవారు కూడా చాలామంది ఉన్నారు.

అందువల్ల, ఈ వాటికన్ సభ ప్రతి ఒక్కరినీ, ప్రత్యేకించి ఇతరులకు విద్యను అందించే బాధ్యత గలవారిని, ఈ విధంగా మనుషులను తీర్చిదిద్దడానికి కృషి చేయాలని ఉద్బోధిస్తోంది: వారు నైతిక క్రమాన్ని గౌరవిస్తూ, చట్టబద్ధమైన అధికారాన్ని పాటిస్తూ, నిజమైన స్వేచ్ఛను ప్రేమించేవారుగా ఉండాలి; సత్యం వెలుగులో తమ సొంత ప్రమాణాలతో విషయాలను వివేచించేవారుగా, బాధ్యతా భావంతో తమ కార్యకలాపాలను నడిపించేవారుగా, మరియు సత్యమైన, న్యాయమైన ప్రతిదానికీ మద్దతు ఇవ్వడానికి ప్రయత్నిస్తూ, తమ చర్యలను ఇతరులతో సంతోషంగా అనుసంధానించుకునేవారుగా ఉండాలి.

అందువల్ల, సామాజిక జీవితంలో తమ విధులను మరింత బాధ్యతాయుతంగా నిర్వర్తించడానికి దోహదపడేలా మత స్వేచ్ఛను కూడా ఆదేశించాలి.

అధ్యాయం II

దైవ ప్రకటన వెలుగులో మత స్వేచ్ఛ

మత స్వేచ్ఛ సిద్ధాంతం
దీని మూలాలు ప్రకటన గ్రంథంలో లోతుగా పాతుకుపోయి ఉన్నాయి.

9. ఈ వాటికన్ సభ, మానవునికి గల మత స్వేచ్ఛ హక్కును ప్రకటించినప్పుడు, అది తన ప్రకటనను మానవ వ్యక్తి యొక్క గౌరవంపై ఆధారపరుస్తుంది. శతాబ్దాల అనుభవం ద్వారా ఆ గౌరవం యొక్క ఆవశ్యకతలు మానవ వివేకానికి మరింత స్పష్టమయ్యాయి. అంతేకాకుండా, ఈ స్వేచ్ఛా సిద్ధాంతం దైవిక ప్రకటనలో పాతుకుపోయి ఉంది, అందువల్ల క్రైస్తవులు దీనిని మరింత భక్తిశ్రద్ధలతో పాటించాలి. ఎందుకంటే, మతపరమైన విషయాలలో బాహ్య నిర్బంధం నుండి మినహాయింపు పొందే హక్కును దైవ ప్రకటన స్పష్టంగా ధృవీకరించనప్పటికీ, అది మానవ వ్యక్తి యొక్క గౌరవాన్ని దాని సంపూర్ణతలో వ్యక్తపరుస్తుంది, దేవుని వాక్యాన్ని విశ్వసించాలనే బాధ్యతను నెరవేర్చడంలో మానవ స్వేచ్ఛ పట్ల క్రీస్తు యొక్క దృక్పథాన్ని ప్రదర్శిస్తుంది, మరియు ఈ గురువు యొక్క శిష్యులు అన్ని విషయాలలో గుర్తించి, అనుసరించవలసిన స్ఫూర్తిని మనకు బోధిస్తుంది. ఇవన్నీ, మత స్వేచ్ఛపై ఈ ప్రకటన యొక్క సిద్ధాంతం ఆధారపడిన సాధారణ సూత్రాలను స్పష్టం చేస్తాయి. అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా, సమాజంలో మత స్వేచ్ఛ అనేది క్రైస్తవ విశ్వాస చర్య యొక్క స్వేచ్ఛకు పూర్తిగా అనుగుణంగా ఉంటుంది.

విశ్వాస చర్య యొక్క స్వేచ్ఛ

10. దేవుని వాక్యంలో నిక్షిప్తమై, పితరులచే నిరంతరం బోధించబడిన కాథలిక్ సిద్ధాంతంలోని అత్యంత ముఖ్యమైన సూత్రాలలో ఒకటి ఏమిటంటే, విశ్వసించే మానవుడు దేవునికి స్వచ్ఛందంగా ప్రతిస్పందించాలి, అందువల్ల ఎవరినీ వారి ఇష్టానికి వ్యతిరేకంగా విశ్వాసాన్ని స్వీకరించమని బలవంతం చేయకూడదు. ఎందుకంటే విశ్వాస కార్యం దాని స్వభావరీత్యా స్వచ్ఛందమైనది. రక్షకుడైన క్రీస్తుచే విమోచించబడి, యేసు క్రీస్తుచే దత్తపుత్రునిగా పిలువబడిన మానవుడు, తండ్రిచే ఆకర్షించబడి, దేవునికి హేతుబద్ధమైన మరియు స్వేచ్ఛాయుతమైన విశ్వాసమనే కానుకను సమర్పించనంత వరకు, తనను తాను ప్రత్యక్షపరచుకున్న దేవునికి కట్టుబడి ఉండలేడు. అందువల్ల, మతపరమైన విషయాలలో మనుషులు చేసే ఎలాంటి బలవంతపు చర్యలనైనా మినహాయించడం విశ్వాస స్వభావానికి పూర్తిగా అనుగుణంగా ఉంటుంది. తత్ఫలితంగా, మత స్వేచ్ఛ యొక్క పాలన, మనుషులను క్రైస్తవ విశ్వాసంలోకి సులభంగా ఆహ్వానించడానికి, దానిని వారి స్వంత ఇష్టంతో స్వీకరించడానికి, మరియు వారి జీవితంలోని ప్రతి అంశంలో దానిని చురుకుగా ప్రకటించడానికి వీలు కల్పించే పరిస్థితిని పెంపొందించడానికి గణనీయంగా దోహదపడుతుంది.

క్రీస్తు మరియు అపొస్తలుల ప్రవర్తన

11. దేవుడు నిశ్చయంగా మనుష్యులను ఆత్మతోను, సత్యముతోను తనను సేవించుటకు పిలుస్తాడు, అందువలన వారు మనస్సాక్షికి కట్టుబడి ఉంటారు గాని బలవంతపెట్టబడరు. ఎందుకంటే, తానే సృష్టించిన మానవుని గౌరవాన్ని దేవుడు పరిగణనలోకి తీసుకుంటాడు; ఆ వ్యక్తి ఆయన చిత్తానుసారంగా నడుచుకోవాలి మరియు స్వేచ్ఛను అనుభవించాలి. ఇది క్రీస్తు యేసు విషయంలో ప్రత్యేకంగా స్పష్టమైంది, ఆయనలో దేవుడు తనను తాను పరిపూర్ణంగా బయలుపరచుకొని, తన మార్గాలను తెలియజేశాడు. నిజానికి, మన గురువు మరియు ప్రభువైన క్రీస్తు, సాత్వికమైన మరియు వినయమైన హృదయం గలవాడై, ఓపికతో శిష్యులను ఆకర్షించి, ఆహ్వానించాడు. ఆయన తన శ్రోతల విశ్వాసాన్ని రేకెత్తించి, బలపరచడానికి అద్భుతాలతో తన బోధను సమర్థించి, ధృవీకరించాడన్నది నిజమే గానీ, వారిని బలవంతపెట్టడానికి కాదు. ఆయన తన మాటలు విన్నవారి అవిశ్వాసాన్ని నిశ్చయంగా ఖండించాడు, కానీ తీర్పు దినాన శిక్షను దేవునికి వదిలివేశాడు. ఆయన అపొస్తలులను లోకంలోకి పంపినప్పుడు, వారితో ఇలా చెప్పాడు: “విశ్వసించి బాప్తిస్మము పొందినవాడు రక్షింపబడును, విశ్వసించనివాడు శిక్షింపబడును” (మార్కు 16:16). అయితే, గోధుమల మధ్య కలుపు విత్తబడిందని ఆయన ఎరిగి, యుగాంతంలో జరిగే కోతకాలం వరకు రెండింటినీ పెరగనివ్వాలని ఆజ్ఞాపించాడు. రాజకీయ మెస్సీయాగా మరియు బలవంతపు పరిపాలకుడిగా ఉండటాన్ని విడనాడి, ఆయన తనను తాను "సేవ చేయడానికి మరియు అనేకుల కొరకు విమోచన క్రయధనముగా తన ప్రాణమును అర్పించుటకు" వచ్చిన మనుష్యకుమారుడని పిలుచుకోవడానికి ఇష్టపడ్డాడు (మార్కు 10:45). ఆయన "నలిగిన రెల్లును విరువడు, మండుచున్న దీపపు వత్తిని ఆర్పివేయని" (మత్తయి 12:20) పరిపూర్ణ దైవసేవకుడని బయలుపరచుకున్నాడు. ఆయన పౌర అధికారాన్ని మరియు దాని హక్కులను గుర్తించి, కైసరుకు పన్నులు చెల్లించాలని ఆజ్ఞాపించాడు, కానీ దేవుని శ్రేష్ఠమైన హక్కులను తప్పక గౌరవించాలని స్పష్టంగా హెచ్చరించాడు: "కైసరుకు చెందవలసినవి కైసరుకు, దేవునికి చెందవలసినవి దేవునికి చెల్లించండి" (మత్తయి 22:21). చివరగా, మానవాళికి రక్షణను మరియు నిజమైన స్వేచ్ఛను సంపాదించిపెట్టే విమోచన కార్యాన్ని సిలువపై పూర్తి చేయడం ద్వారా, ఆయన తన ప్రత్యక్షతను సంపూర్ణం చేశాడు. ఆయన సత్యానికి సాక్ష్యమిచ్చాడు, కానీ తనను వ్యతిరేకించిన వారిపై దానిని బలవంతంగా రుద్దాలని ఆయన కోరుకోలేదు. ఎందుకంటే ఆయన రాజ్యం బలంతో కాపాడబడదు, కానీ సత్యానికి సాక్ష్యమివ్వడం మరియు దానిని ఆలకించడం ద్వారా స్థాపించబడుతుంది, మరియు సిలువపైకి ఎత్తబడిన క్రీస్తు ప్రజలను తన వైపుకు ఆకర్షించే ప్రేమ ద్వారా వృద్ధి చెందుతుంది.

క్రీస్తు వాక్యము మరియు మాదిరి ద్వారా బోధించబడిన అపొస్తలులు అదే మార్గాన్ని అనుసరించారు. సంఘము యొక్క తొలి రోజుల నుండి, క్రీస్తు శిష్యులు సువార్తకు తగని బలవంతము లేదా కపటము ద్వారా కాకుండా, అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా దేవుని వాక్య శక్తి ద్వారా, ప్రజలు క్రీస్తును ప్రభువుగా ఒప్పుకొనేలా నడిపించడానికి కృషి చేశారు. "ప్రజలందరూ రక్షింపబడి, సత్యజ్ఞానమునకు రావాలని కోరుకునే" (1 తిమోతి 2:4) రక్షకుడైన దేవుని ప్రణాళికను వారు అందరికీ దృఢంగా ప్రకటించారు; కానీ అదే సమయంలో, వారు బలహీనులను, తప్పులో ఉన్నవారిని కూడా గౌరవించారు, తద్వారా "ప్రతి ఒక్కరూ దేవునికి తమ గురించి లెక్క అప్పగించాలి" (రోమా 14:12) అని, మరియు ఈలోగా తమ మనస్సాక్షికి లోబడి ఉండాలని నిరూపించారు. క్రీస్తు వలె, అపొస్తలులు ఎల్లప్పుడూ దేవుని సత్యానికి సాక్ష్యమివ్వడానికి కట్టుబడి ఉన్నారు, ప్రజల మరియు అధికారుల ముందు మరింత ధైర్యంతో, "దేవుని వాక్యాన్ని ధైర్యంగా" (అపొస్తలుల కార్యములు 4:31) ప్రకటించడానికి సాహసించారు. ఎందుకంటే, విశ్వసించే ప్రతి ఒక్కరి రక్షణ కొరకు సువార్తే నిజంగా దేవుని శక్తి అని వారు స్థిరమైన విశ్వాసంతో నమ్మారు. అందువల్ల, "శరీర సంబంధమైన ఆయుధాలన్నిటినీ" తృణీకరించి, క్రీస్తు యొక్క సాత్వికత మరియు వినయాన్ని అనుసరించి, వారు దేవునికి శత్రువులైన శక్తులను నాశనం చేయడానికి మరియు ప్రజలను క్రీస్తుపై విశ్వాసానికి, ఆయనకు విధేయతకు నడిపించడానికి దాని దైవిక శక్తిపై పూర్తిగా నమ్మకం ఉంచి, దేవుని వాక్యాన్ని ప్రకటించారు. అపొస్తలులు, తమ గురువు వలెనే, చట్టబద్ధమైన పౌర అధికారాన్ని గుర్తించారు: "దేవుడు స్థాపించినది తప్ప మరే అధికారం లేదు," అని అపొస్తలుడు బోధిస్తూ, తత్ఫలితంగా ఇలా ఆజ్ఞాపించాడు: "ప్రతి ఒక్కరూ పరిపాలనాధికారులకు లోబడి ఉండాలి..." "అధికారాన్ని ఎదిరించేవాడు దేవుడు స్థాపించిన క్రమాన్ని ఎదిరిస్తాడు" (రోమా 13:1-2). అదే సమయంలో, ప్రజా అధికారం దేవుని పవిత్ర చిత్తానికి వ్యతిరేకంగా ఉన్నప్పుడు దానిని ఎదిరించడానికి వారు భయపడలేదు: "మనం మనుష్యుల కంటే దేవునికే లోబడాలి" (అపొస్తలుల కార్యములు 5:29). శతాబ్దాలుగా మరియు ప్రపంచవ్యాప్తంగా లెక్కలేనంతమంది అమరవీరులు మరియు విశ్వాసులు ఈ మార్గాన్ని అనుసరించారు.

చర్చి క్రీస్తు మరియు అపొస్తలుల అడుగుజాడలను అనుసరిస్తుంది

12. అందువల్ల, సువార్త సత్యానికి విశ్వసనీయంగా ఉండే సంఘం, మత స్వేచ్ఛ మానవ గౌరవానికి మరియు దైవ ప్రకటనకు అనుగుణంగా ఉందని గుర్తించి, ప్రోత్సహించినప్పుడు, క్రీస్తు మరియు అపొస్తలుల మార్గాన్ని అనుసరిస్తుంది. యుగయుగాలుగా, అది గురువు మరియు అపొస్తలుల నుండి పొందిన సిద్ధాంతాన్ని సంరక్షించి, బోధించింది. దైవ ప్రజల జీవితంలో, వారు మానవ చరిత్ర యొక్క ఒడిదుడుకుల గుండా ప్రయాణించినప్పుడు, కొన్నిసార్లు సువార్త స్ఫూర్తికి తక్కువ అనుగుణంగా, మరియు దానికి విరుద్ధంగా కూడా ప్రవర్తనలు ఉన్నప్పటికీ, విశ్వాసాన్ని స్వీకరించమని ఎవరినీ బలవంతం చేయకూడదనే సిద్ధాంతాన్ని సంఘం ఎల్లప్పుడూ సమర్థించింది.

ఈ విధంగా, సువార్త సంబంధిత ఉద్యమం చాలా కాలం పాటు ప్రజల మనస్సులలో ప్రభావం చూపి, శతాబ్దాలుగా వారు తమ వ్యక్తిత్వపు గౌరవాన్ని మరింత సంపూర్ణంగా గ్రహించడానికి, మరియు మతపరమైన విషయాలలో ఈ గౌరవాన్ని సమాజంలో ఎలాంటి మానవ బలవంతానికి అతీతంగా కాపాడాలనే దృఢ విశ్వాసాన్ని పరిపక్వం చేసుకోవడానికి శక్తివంతంగా దోహదపడింది.

చర్చి స్వేచ్ఛ

13. సంఘం యొక్క శ్రేయస్సుకు, నిజానికి లౌకిక సమాజం యొక్క శ్రేయస్సుకు సంబంధించిన విషయాలలో, అన్ని కాలాలలో, ప్రతిచోటా పరిరక్షించబడవలసిన మరియు అన్ని అన్యాయాల నుండి కాపాడబడవలసిన విషయాలలో, మానవాళి మోక్షం కొరకు అవసరమైనంత కార్యాచరణ స్వేచ్ఛను సంఘం అనుభవించడం నిస్సందేహంగా అత్యంత ప్రాముఖ్యమైనది. ఎందుకంటే ఇది ఒక పవిత్రమైన స్వేచ్ఛ, దీనితో దేవుని ఏకైక కుమారుడు తన రక్తంతో సంపాదించి సంఘాన్ని సుసంపన్నం చేశాడు. ఇది నిజంగా సంఘానికి ఎంత అంతర్గతమైనదంటే, దానిని వ్యతిరేకించేవారు దేవుని చిత్తానికి వ్యతిరేకంగా పనిచేస్తున్నట్లే. సంఘానికి, ప్రభుత్వ అధికారులకు మరియు మొత్తం పౌర వ్యవస్థకు మధ్య ఉన్న సంబంధాలలో సంఘ స్వేచ్ఛ ఒక ప్రాథమిక సూత్రం.

ప్రభువైన క్రీస్తుచే స్థాపించబడిన ఒక ఆధ్యాత్మిక అధికారం కాబట్టి, సంఘం మానవ సమాజంలో మరియు ఏ ప్రభుత్వ అధికారం ముందు అయినా తనకు స్వేచ్ఛను కోరుతుంది. దైవిక ఆజ్ఞ ప్రకారం, ప్రపంచమంతటా వెళ్లి ప్రతి జీవికి సువార్తను ప్రకటించవలసిన బాధ్యత ఆయనకు ఉంది. అదేవిధంగా, క్రైస్తవ విశ్వాస నియమాల ప్రకారం పౌర సమాజంలో జీవించే హక్కు ఉన్న మానవుల సమాజంగా సంఘం తనకు స్వేచ్ఛను కోరుతుంది.

ఇప్పుడు, మత స్వేచ్ఛ కేవలం మాటలతో ప్రకటించబడటమే కాకుండా, చట్టాల ద్వారా ఆమోదించబడటమే కాకుండా, చిత్తశుద్ధితో ఆచరణలో పెట్టబడినప్పుడు, అది ఒక సాధారణ నియమంగా ప్రబలంగా ఉంటుంది. అక్కడ, అంతిమంగా, చర్చి తన దైవిక కర్తవ్యాన్ని నెరవేర్చడంలో అవసరమైన స్వాతంత్ర్యం కోసం, చట్టపరంగా మరియు వాస్తవంగా కూడా స్థిరమైన స్థితిని సాధిస్తుంది. ఈ స్వాతంత్ర్యాన్ని మతపరమైన అధికారులు సమాజంలో అత్యంత పట్టుదలతో నొక్కిచెప్పారు. అదే సమయంలో, క్రైస్తవ విశ్వాసులు, ఇతర ప్రజలందరిలాగే, తమ మనస్సాక్షి ప్రకారం జీవించకుండా నిరోధించబడకుండా ఉండే పౌర హక్కును అనుభవిస్తారు. అందువల్ల, చర్చి స్వేచ్ఛకు మరియు ప్రజలందరికీ, వర్గాలందరికీ హక్కుగా గుర్తించబడి, చట్టపరమైన వ్యవస్థలో ఆమోదించబడవలసిన మత స్వేచ్ఛకు మధ్య సామరస్యం ఉంది.

చర్చి యొక్క బాధ్యత

14. కాథలిక్ చర్చి, "సకల జనులకు బోధించుడి" (మత్తయి, 18, 19-20) అనే దైవిక ఆజ్ఞను నెరవేర్చడానికి, "దేవుని వాక్యము వ్యాపింపబడి మహిమపరచబడునట్లు" (2 థెస్సలొనీకయులు, 3, I) శ్రద్ధగా కృషి చేయాలి.

ఆయన తన పిల్లలందరినీ మొట్టమొదటగా "సమస్త మనుష్యుల కొరకు విన్నపములు, ప్రార్థనలు, కృతజ్ఞతాస్తుతులు" అర్పించమని మనస్ఫూర్తిగా వేడుకుంటున్నాడు... ఎందుకంటే "సమస్త మనుష్యులు రక్షింపబడి సత్యజ్ఞానమునకు రావాలని కోరుచున్న మన రక్షకుడైన దేవునికి ఇది మంచిదియు అంగీకారమైనది" (1 తిమోతి 2:1-4).

విశ్వాసులు తమ వంతుగా, తమ మనస్సాక్షిని తీర్చిదిద్దుకునే క్రమంలో, సంఘం యొక్క పవిత్రమైన మరియు నిశ్చయమైన సిద్ధాంతాన్ని శ్రద్ధగా గమనించాలి. ఎందుకంటే క్రీస్తు చిత్తానుసారంగా, కాథలిక్ సంఘం సత్య బోధకురాలు, మరియు క్రీస్తు అయిన సత్యాన్ని ప్రామాణికంగా ప్రకటించడం మరియు బోధించడం, అదే సమయంలో మానవ స్వభావం నుండే ఉద్భవించే నైతిక క్రమ సూత్రాలను తన అధికారంతో ప్రకటించడం మరియు ధృవీకరించడం దాని ధ్యేయంగా ఉంది. అంతేకాకుండా, విశ్వాసులు అవిశ్వాసులతో వ్యవహరించేటప్పుడు జ్ఞానవంతులుగా ఉండి, రక్తము చిందించు వరకు సంపూర్ణ విశ్వాసముతోను, అపొస్తలుల ఉత్సాహముతోను, “పరిశుద్ధాత్మయందు, నిష్కపటమైన ప్రేమతో, సత్య వాక్యములతో” (2 కొరింథీ. 6:6-7) జీవపు వెలుగును వ్యాపింపజేయాలి.

ఎందుకంటే, శిష్యుడు తాను బోధకుడైన క్రీస్తు నుండి పొందిన సత్యాన్ని ప్రతిరోజూ మరింత బాగా తెలుసుకోవడానికి, దానిని విశ్వాసంగా ప్రకటించడానికి, మరియు సువార్త స్ఫూర్తికి విరుద్ధమైన ఏ మార్గాన్నైనా విడిచిపెట్టి, దానిని ధైర్యంగా సమర్థించడానికి ఆయన పట్ల గంభీరమైన బాధ్యతను కలిగి ఉంటాడు. అదే సమయంలో, విశ్వాసం గురించి తప్పుగా లేదా అజ్ఞానంతో జీవించే వారి పట్ల ప్రేమ, వివేకం మరియు సహనంతో వ్యవహరించమని క్రీస్తు యొక్క ప్రేమ అతడిని ప్రోత్సహిస్తుంది. అందువల్ల, ప్రకటించబడవలసిన జీవమిచ్చే వాక్యమైన క్రీస్తు పట్ల ఉన్న విధులను, మరియు విశ్వాసాన్ని ఇష్టపూర్వకంగా స్వీకరించి, ప్రకటించమని ఆహ్వానించబడిన మానవాళికి క్రీస్తు ద్వారా దేవుడు అనుగ్రహించిన మానవ వ్యక్తి యొక్క హక్కులు మరియు కృప యొక్క పరిమాణాన్ని కూడా పరిగణనలోకి తీసుకోవాలి.

ముగింపు

15. అందువల్ల, మన కాలపు ప్రజలు ప్రైవేటుగా మరియు బహిరంగంగా తమ మతాన్ని స్వేచ్ఛగా ప్రకటించుకోవాలని కోరుకుంటున్నారని స్పష్టమవుతోంది; అంతేకాకుండా, అనేక రాజ్యాంగాలలో మత స్వేచ్ఛ ఒక పౌర హక్కుగా ప్రకటించబడింది మరియు అంతర్జాతీయ పత్రాలలో గంభీరంగా గుర్తించబడింది.

అయితే కొన్ని పాలనలలో, వాటి రాజ్యాంగం మతారాధన స్వేచ్ఛను గుర్తించినప్పటికీ, ప్రభుత్వ అధికారులు స్వయంగా పౌరులను మతాన్ని ఆచరించకుండా నిరోధించడానికి మరియు మత వర్గాల జీవితాన్ని అత్యంత కష్టతరం, అసురక్షితం చేయడానికి ప్రయత్నిస్తారు.

ఈ కాలపు శుభసూచకాలను ఆనందంతో స్వాగతిస్తూనే, ఈ విచారకరమైన వాస్తవాలను విచారంతో ఖండిస్తూ, పవిత్ర సభ కాథలిక్కులను ఉద్బోధిస్తూ, ముఖ్యంగా మానవ కుటుంబం యొక్క ప్రస్తుత పరిస్థితులలో మత స్వేచ్ఛ ఎంత అవసరమో అత్యంత జాగ్రత్తగా పరిశీలించమని మానవాళి మొత్తాన్ని వేడుకుంటోంది.

ప్రజలందరూ అంతకంతకూ ఐక్యమవుతున్నారని, విభిన్న సంస్కృతులు, మతాలకు చెందిన ప్రజలు మరింత సన్నిహిత బంధాలతో ముడిపడి ఉన్నారని, మరియు వ్యక్తిగత బాధ్యతపై అవగాహన పెరుగుతోందని స్పష్టమవుతోంది. అందువల్ల, మానవాళి మధ్య శాంతియుత సంబంధాలు, సామరస్యం నెలకొని, సుస్థిరం కావాలంటే, ప్రపంచవ్యాప్తంగా సమర్థవంతమైన చట్టపరమైన రక్షణల ద్వారా మత స్వేచ్ఛను కాపాడటం, మరియు సమాజంలో తమ మత జీవితాన్ని స్వేచ్ఛగా అభివృద్ధి చేసుకునే వ్యక్తుల అత్యున్నత విధులు, హక్కులను గౌరవించడం అత్యవసరం.

సర్వానికి తండ్రియైన దేవుడు, సమాజంలో మత స్వేచ్ఛను శ్రద్ధగా పాటించడం ద్వారా, క్రీస్తు కృప మరియు పరిశుద్ధాత్మ శక్తి వలన మానవ కుటుంబం, ఉన్నతమైన మరియు నిరంతరమైన "దేవుని పిల్లల మహిమ యొక్క స్వేచ్ఛను" (రోమా, 8, 21) పొందేలా అనుగ్రహించుగాక.

ఈ ప్రకటనలోని ప్రతి ఒక్క విషయం అత్యంత పవిత్రమైన సభ పితరులకు ప్రీతికరంగా ఉంది. మరియు మేము, క్రీస్తుచే ప్రసాదించబడిన అపోస్తలిక అధికారంతో, పూజ్యులైన పితరులతో కలిసి, పవిత్రాత్మలో వాటిని ఆమోదించి, శాసించి, స్థాపిస్తున్నాము మరియు సభచే శాసించబడినందున, వాటిని దేవుని మహిమ కొరకు ప్రకటించాలని ఆజ్ఞాపిస్తున్నాము.

రోమ్, సెయింట్ పీటర్స్ లో, డిసెంబర్ 7, 1965.

నేను, పౌలు, కాథలిక్ చర్చి బిషప్