ຖະແຫຼງການກ່ຽວກັບພວກນອກຮີດປີ 1965, ເຊິ່ງອອກໂດຍສະພາວາຕິກັນທີສອງ:

 

 

ຖະແຫຼງການ

DIGNITATIS HUMANAE

ກ່ຽວກັບເສລີພາບທາງສາສະໜາ

 

ສິດທິຂອງບຸກຄົນ ແລະ ຊຸມຊົນ
ຕໍ່ເສລີພາບທາງສັງຄົມ ແລະ ພົນລະເຮືອນໃນເລື່ອງສາສະໜາ

1. ປະຊາຊົນໃນສະໄໝຂອງພວກເຮົາມີຄວາມຮັບຮູ້ຫຼາຍຂຶ້ນກ່ຽວກັບກຽດສັກສີຂອງມະນຸດ, ແລະຈຳນວນຜູ້ທີ່ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ປະຊາຊົນ, ໃນການກະທຳຂອງເຂົາເຈົ້າ, ມີຄວາມສຸກ ແລະ ໃຊ້ການຕັດສິນໃຈ ແລະ ອິດສະລະພາບທີ່ມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຕົນເອງ, ນຳພາໂດຍສະຕິຮູ້ສຶກຜິດຊອບ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຮັບການກະຕຸ້ນໂດຍການບັງຄັບ, ກຳລັງເພີ່ມຂຶ້ນ. ພວກເຂົາຍັງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການກຳນົດຂອບເຂດທາງກົດໝາຍຂອງອຳນາດສາທາລະນະ, ເພື່ອວ່າຂອບເຂດຂອງອິດສະລະພາບທີ່ຍຸຕິທຳ, ທັງຂອງບຸກຄົນ ແລະ ຂອງສະມາຄົມ, ອາດຈະບໍ່ຖືກຈຳກັດຢ່າງບໍ່ເໝາະສົມ. ຄວາມຕ້ອງການອິດສະລະພາບນີ້ໃນສັງຄົມມະນຸດກ່ຽວຂ້ອງຕົ້ນຕໍກັບສິ່ງຂອງຂອງຈິດວິນຍານຂອງມະນຸດ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນສິ່ງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການມີສິດເສລີພາບໃນການນັບຖືສາສະໜາໃນສັງຄົມ. ໂດຍເອົາໃຈໃສ່ຢ່າງພາກພຽນຕໍ່ຄວາມມຸ່ງຫວັງເຫຼົ່ານີ້ຂອງຈິດໃຈ ແລະ ມີຈຸດປະສົງເພື່ອປະກາດວ່າພວກມັນສອດຄ່ອງກັບຄວາມຈິງ ແລະ ຄວາມຍຸຕິທຳແນວໃດ, ສະພາວາຕິກັນນີ້ສຶກສາປະເພນີອັນສັກສິດ ແລະ ຄຳສອນຂອງສາດສະໜາຈັກ, ນຳເອົາສິ່ງໃໝ່ໆມາສູ່ແສງສະຫວ່າງ, ສະເໝີສອດຄ່ອງກັບສິ່ງບູຮານ.

ທຳອິດ, ສະພາສັກສິດປະກາດວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ເປີດເຜີຍໃຫ້ມະນຸດເຫັນວິທີທີ່ຜູ້ຄົນສາມາດໄດ້ຮັບຄວາມລອດ ແລະ ພົບຄວາມສຸກໃນພຣະຄຣິດ, ໂດຍຮັບໃຊ້ພຣະອົງ. ພວກເຮົາເຊື່ອວ່າສາສະໜາທີ່ແທ້ຈິງອັນດຽວນີ້ມີຢູ່ໃນໂບດກາໂຕລິກ ແລະ ອັກຄະສາວົກ, ເຊິ່ງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຢຊູໄດ້ມອບໝາຍພາລະກິດໃນການເຜີຍແຜ່ມັນໄປສູ່ທຸກຄົນ, ໂດຍກ່າວກັບອັກຄະສາວົກວ່າ: “ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງໄປ ແລະ ເຮັດໃຫ້ທຸກປະຊາຊາດເປັນສາວົກ, ໃຫ້ບັບຕິສະມາພວກເຂົາໃນພຣະນາມຂອງພຣະບິດາ, ພຣະບຸດ ແລະ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ສອນພວກເຂົາໃຫ້ຮັກສາທຸກສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ສັ່ງພວກເຈົ້າ” (ມັດທາຍ 28:19-20). ສຳລັບພວກເຂົາ, ທຸກຄົນມີພັນທະທີ່ຈະຕ້ອງສະແຫວງຫາຄວາມຈິງ, ໂດຍສະເພາະກ່ຽວກັບພຣະເຈົ້າ ແລະ ໂບດຂອງພຣະອົງ, ແລະ ເມື່ອພວກເຂົາຮູ້ຈັກມັນແລ້ວ, ໃຫ້ຮັບເອົາ ແລະ ປະຕິບັດມັນ.

ສະພາສັກສິດຍັງຮັບຮູ້ວ່າໜ້າທີ່ເຫຼົ່ານີ້ສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ ແລະ ຜູກມັດສະຕິຮູ້ສຶກຜິດຊອບຂອງມະນຸດ, ແລະ ຄວາມຈິງຈະບັງຄັບຕົວເອງໂດຍພະລັງຂອງຄວາມຈິງເທົ່ານັ້ນ, ເຊິ່ງເຈາະເຂົ້າໄປໃນຈິດວິນຍານຢ່າງອ່ອນໂຍນແຕ່ມີພະລັງ. ໃນປັດຈຸບັນ, ເນື່ອງຈາກເສລີພາບທາງສາສະໜາທີ່ມະນຸດຕ້ອງການເພື່ອການປະຕິບັດພັນທະຂອງເຂົາເຈົ້າໃນການນະມັດສະການພຣະເຈົ້າແມ່ນກ່ຽວຂ້ອງກັບພູມຕ້ານທານຈາກການບັງຄັບໃນສັງຄົມພົນລະເຮືອນ, ມັນຈຶ່ງປະໄວ້ຫຼັກຄຳສອນກາໂຕລິກແບບດັ້ງເດີມກ່ຽວກັບໜ້າທີ່ທາງສິນທຳຂອງບຸກຄົນ ແລະ ສັງຄົມຕໍ່ສາສະໜາທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ສາດສະໜາຈັກດຽວຂອງພຣະຄຣິດໄວ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ໃນການແກ້ໄຂບັນຫາຄວາມຈິງທາງສາສະໜານີ້, ສະພາສັກສິດມີຄວາມຕັ້ງໃຈທີ່ຈະພັດທະນາຫຼັກຄຳສອນຂອງພະສັນຕະປາປາທີ່ຜ່ານມາກ່ຽວກັບສິດທິທີ່ບໍ່ສາມາດລະເມີດໄດ້ຂອງມະນຸດ ແລະ ກ່ຽວກັບລະບຽບກົດໝາຍຂອງສັງຄົມ.

ບົດທີ I

ແນວຄິດທົ່ວໄປກ່ຽວກັບເສລີພາບທາງສາສະໜາ

ຈຸດປະສົງ ແລະ ພື້ນຖານຂອງເສລີພາບທາງສາສະໜາ

2. ສະພາວາຕິກັນນີ້ປະກາດວ່າມະນຸດມີສິດເສລີພາບທາງສາສະໜາ. ເສລີພາບນີ້ປະກອບດ້ວຍຄວາມຈິງທີ່ວ່າທຸກຄົນຕ້ອງໄດ້ຮັບການຍົກເວັ້ນຈາກການບັງຄັບ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນໃນສ່ວນຂອງບຸກຄົນ ຫຼື ກຸ່ມສັງຄົມ ຫຼື ອຳນາດຂອງມະນຸດໃດໆ, ໃນລັກສະນະທີ່, ໃນເລື່ອງທາງສາສະໜາ, ບໍ່ມີໃຜຖືກບັງຄັບໃຫ້ກະທຳຕໍ່ສະຕິຮູ້ສຶກຜິດຊອບຂອງເຂົາເຈົ້າ, ແລະ ບໍ່ມີໃຜຖືກຫ້າມບໍ່ໃຫ້ກະທຳຕາມສະຕິຮູ້ສຶກຜິດຊອບນັ້ນ, ເປັນສ່ວນຕົວ ຫຼື ສາທາລະນະ, ຢູ່ຄົນດຽວ ຫຼື ຮ່ວມມືກັບຄົນອື່ນ, ພາຍໃນຂອບເຂດທີ່ເໝາະສົມ. ມັນຍັງປະກາດຕື່ມອີກວ່າສິດເສລີພາບທາງສາສະໜາແມ່ນໄດ້ສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນຢ່າງແທ້ຈິງໂດຍອີງໃສ່ກຽດສັກສີຂອງມະນຸດ, ຕາມທີ່ເຂົ້າໃຈໂດຍພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ເປີດເຜີຍ ແລະ ດ້ວຍເຫດຜົນທາງທຳມະຊາດເອງ. ສິດເສລີພາບທາງສາສະໜາຂອງມະນຸດນີ້ຕ້ອງໄດ້ຮັບການຮັບຮູ້ໃນລະບຽບກົດໝາຍຂອງສັງຄົມ, ເພື່ອໃຫ້ມັນກາຍເປັນສິດທິພົນລະເຮືອນ.

ທຸກໆຄົນ, ໂດຍອາໄສກຽດສັກສີທີ່ມີມາແຕ່ກຳເນີດຂອງເຂົາເຈົ້າໃນຖານະເປັນບຸກຄົນ - ນັ້ນຄື, ມີເຫດຜົນ ແລະ ຄວາມຕັ້ງໃຈເສລີ, ແລະ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງອຸດົມສົມບູນດ້ວຍຄວາມຮັບຜິດຊອບສ່ວນຕົວ - ຖືກຂັບເຄື່ອນໂດຍລັກສະນະຂອງຕົນເອງ ແລະ ມີພັນທະທາງສິນທຳທີ່ຈະຄົ້ນຫາຄວາມຈິງ, ໂດຍສະເພາະສິ່ງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບສາສະໜາ. ພວກເຂົາຍັງມີພັນທະທີ່ຈະຍອມຮັບຄວາມຈິງທີ່ຮູ້ຈັກ ແລະ ຈັດລະບຽບຊີວິດທັງໝົດຂອງເຂົາເຈົ້າຕາມຄວາມຕ້ອງການຂອງມັນ. ແຕ່ຜູ້ຄົນບໍ່ສາມາດປະຕິບັດພັນທະນີ້ໃນລັກສະນະທີ່ເໝາະສົມກັບລັກສະນະຂອງຕົນເອງ ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າພວກເຂົາມີທັງອິດສະລະພາບທາງດ້ານຈິດໃຈ ແລະ ພູມຕ້ານທານຈາກການບັງຄັບຈາກພາຍນອກ. ດັ່ງນັ້ນ, ສິດໃນການມີອິດສະລະພາບທາງສາສະໜາບໍ່ໄດ້ອີງໃສ່ນິໄສສ່ວນຕົວຂອງບຸກຄົນ, ແຕ່ອີງໃສ່ລັກສະນະຂອງເຂົາເຈົ້າເອງ. ດັ່ງນັ້ນ, ສິດໃນການມີພູມຕ້ານທານນີ້ຍັງຄົງຢູ່ເຖິງແມ່ນວ່າຜູ້ທີ່ບໍ່ປະຕິບັດພັນທະໃນການຊອກຫາ ແລະ ຍຶດໝັ້ນກັບຄວາມຈິງ, ແລະ ການປະຕິບັດຂອງມັນ, ໂດຍມີເງື່ອນໄຂວ່າຄວາມເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍຂອງສາທາລະນະຖືກຮັກສາໄວ້ຢ່າງຍຸດຕິທຳ, ບໍ່ສາມາດຖືກຂັດຂວາງໄດ້.

ເສລີພາບທາງສາສະໜາ ແລະ ການພົວພັນຂອງມະນຸດກັບພຣະເຈົ້າ

3. ທັງໝົດນີ້ກາຍເປັນເລື່ອງທີ່ຈະແຈ້ງຂຶ້ນສຳລັບຜູ້ທີ່ພິຈາລະນາວ່າມາດຕະຖານສູງສຸດຂອງຊີວິດມະນຸດແມ່ນກົດແຫ່ງສະຫວັນອັນດຽວກັນ - ນິລັນດອນ, ເປັນວັດຖຸປະສົງ, ແລະ ທົ່ວໄປ - ເຊິ່ງພຣະເຈົ້າສັ່ງ, ຊີ້ນຳ, ແລະ ປົກຄອງໂລກ ແລະ ເສັ້ນທາງຂອງຊຸມຊົນມະນຸດຕາມການອອກແບບຂອງປັນຍາ ແລະ ຄວາມຮັກຂອງພຣະອົງ. ພຣະເຈົ້າເຮັດໃຫ້ມະນຸດເປັນຜູ້ມີສ່ວນຮ່ວມໃນກົດແຫ່ງນີ້, ເພື່ອວ່າ, ໂດຍຄວາມອ່ອນໂຍນຂອງພຣະພອນອັນສູງສົ່ງ, ພວກເຮົາອາດຈະຮູ້ຈັກຄວາມຈິງທີ່ບໍ່ປ່ຽນແປງຫຼາຍຂຶ້ນເລື້ອຍໆ. ດັ່ງນັ້ນ, ທຸກຄົນມີພັນທະ, ແລະ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງມີສິດ, ທີ່ຈະຊອກຫາຄວາມຈິງໃນເລື່ອງສາສະໜາ, ເພື່ອວ່າ, ໂດຍໃຊ້ວິທີການທີ່ເໝາະສົມ, ພວກເຂົາສາມາດສ້າງການຕັດສິນທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ແທ້ຈິງຂອງສະຕິຮູ້ສຶກຜິດຊອບໄດ້ຢ່າງລະມັດລະວັງ.

ໃນປັດຈຸບັນ, ຄວາມຈິງຕ້ອງໄດ້ຮັບການຄົ້ນຫາໃນລັກສະນະທີ່ເໝາະສົມກັບກຽດສັກສີຂອງມະນຸດ ແລະ ລັກສະນະທາງສັງຄົມຂອງລາວ, ນັ້ນຄື, ຜ່ານການສອບຖາມຢ່າງເສລີ, ການນຳໃຊ້ການສິດສອນ ຫຼື ການສຶກສາ, ການສື່ສານ ແລະ ການສົນທະນາ, ໂດຍວິທີການທີ່ບາງຄົນອະທິບາຍໃຫ້ຄົນອື່ນຟັງເຖິງຄວາມຈິງທີ່ເຂົາເຈົ້າໄດ້ພົບ ຫຼື ເຊື່ອວ່າເຂົາເຈົ້າໄດ້ພົບ, ເພື່ອຊ່ວຍເຫຼືອເຊິ່ງກັນແລະກັນໃນການຄົ້ນຫາຄວາມຈິງ; ແລະ ເມື່ອຮູ້ແລ້ວ, ມັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການຍອມຮັບຢ່າງໜັກແໜ້ນດ້ວຍການຍິນຍອມສ່ວນຕົວ.

ມະນຸດຮັບຮູ້ ແລະ ຮັບຮູ້ຄຳສັ່ງຂອງກົດໝາຍສະຫວັນຜ່ານສະຕິຮູ້ສຶກຜິດຊອບຂອງລາວ; ສະຕິຮູ້ສຶກຜິດຊອບທີ່ລາວມີພັນທະທີ່ຕ້ອງປະຕິບັດຕາມຢ່າງຊື່ສັດໃນທຸກໆກິດຈະກຳຂອງລາວເພື່ອໄປເຖິງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ເປັນຈຸດໝາຍປາຍທາງຂອງລາວ. ດັ່ງນັ້ນ, ລາວຈຶ່ງບໍ່ສາມາດຖືກບັງຄັບໃຫ້ກະທຳຕໍ່ສະຕິຮູ້ສຶກຜິດຊອບຂອງລາວໄດ້. ລາວກໍບໍ່ສາມາດຖືກກີດຂວາງຈາກການກະທຳຕາມສະຕິຮູ້ສຶກຜິດຊອບຂອງລາວໄດ້, ໂດຍສະເພາະໃນເລື່ອງສາສະໜາ. ເພາະວ່າການປະຕິບັດສາສະໜາ, ໂດຍລັກສະນະຂອງມັນ, ປະກອບດ້ວຍການກະທຳພາຍໃນໂດຍສະໝັກໃຈ ແລະ ເປັນອິດສະຫຼະ ເຊິ່ງມະນຸດກ່ຽວຂ້ອງໂດຍກົງກັບພຣະເຈົ້າ: ການກະທຳປະເພດນີ້ບໍ່ສາມາດຖືກສັ່ງ ຫຼື ຫ້າມໂດຍອຳນາດຂອງມະນຸດໄດ້. ແລະ ລັກສະນະທາງສັງຄົມຂອງມະນຸດຮຽກຮ້ອງໃຫ້ລາວສະແດງອອກເຖິງການກະທຳພາຍໃນທາງສາສະໜາຂອງລາວ, ວ່າລາວສື່ສານກັບຄົນອື່ນໃນເລື່ອງສາສະໜາ, ວ່າລາວປະກາດສາສະໜາຂອງລາວໃນທາງທີ່ເປັນຊຸມຊົນ.

ດັ່ງນັ້ນ, ມັນຈຶ່ງເປັນການດູຖູກມະນຸດ ແລະ ຕໍ່ລະບຽບທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນສຳລັບມະນຸດ, ຖ້າຫາກວ່າ, ໃນຂະນະທີ່ຮັກສາຄວາມເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍຂອງສາທາລະນະຢ່າງຍຸຕິທຳ, ມະນຸດຖືກປະຕິເສດບໍ່ໃຫ້ມີສິດເສລີພາບໃນການນັບຖືສາສະໜາໃນສັງຄົມ.

ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ການກະທຳທາງສາສະໜາ, ເຊິ່ງຜ່ານການກະທຳດັ່ງກ່າວ, ໂດຍອີງໃສ່ຄວາມເຊື່ອໝັ້ນທີ່ເລິກເຊິ່ງທີ່ສຸດຂອງເຂົາເຈົ້າ, ໄດ້ພົວພັນກັບພຣະເຈົ້າຢ່າງເປັນສ່ວນຕົວ ແລະ ສາທາລະນະ, ເກີນກວ່າລະບຽບຂອງໂລກ ແລະ ທາງໂລກໂດຍທຳມະຊາດຂອງເຂົາເຈົ້າເອງ. ດັ່ງນັ້ນ, ອຳນາດການປົກຄອງພົນລະເຮືອນ, ເຊິ່ງມີຈຸດປະສົງທີ່ເໝາະສົມເພື່ອປົກປ້ອງຜົນປະໂຫຍດຮ່ວມກັນໃນເວລາອັນສົມຄວນ, ຕ້ອງຮັບຮູ້ ແລະ ຊຸກຍູ້ຊີວິດທາງສາສະໜາຂອງພົນລະເມືອງຂອງຕົນ; ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ມັນເກີນກວ່າອຳນາດຂອງຕົນຖ້າມັນພະຍາຍາມຊີ້ນຳ ຫຼື ຂັດຂວາງການກະທຳທາງສາສະໜາ.

ສິດເສລີພາບຂອງຊຸມຊົນສາສະໜາ

4. ອິດສະລະພາບ ຫຼື ພູມຕ້ານທານຈາກການບັງຄັບໃນເລື່ອງສາສະໜາ ເຊິ່ງເປັນຂອງບຸກຄົນ ກໍ່ຕ້ອງໄດ້ຮັບການຮັບຮູ້ເມື່ອພວກເຂົາປະຕິບັດຮ່ວມກັນ. ເພາະວ່າລັກສະນະທາງສັງຄົມຂອງທັງມະນຸດຊາດ ແລະ ສາສະໜາເອງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຊຸມຊົນທາງສາສະໜາ.

ຊຸມຊົນເຫຼົ່ານີ້, ໂດຍມີເງື່ອນໄຂວ່າຂໍ້ກຳນົດທີ່ຍຸດຕິທຳຂອງຄວາມເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍຂອງສາທາລະນະບໍ່ໄດ້ຖືກລະເມີດ, ມີສິດໂດຍສິດທີ່ຈະມີພູມຕ້ານທານໃນການປົກຄອງຕົນເອງຕາມກົດລະບຽບຂອງຕົນເອງ, ໃຫ້ກຽດແກ່ພະເຈົ້າດ້ວຍການນະມັດສະການສາທາລະນະ, ຊ່ວຍເຫຼືອສະມາຊິກຂອງເຂົາເຈົ້າໃນການດຳເນີນຊີວິດທາງສາສະໜາ ແລະ ສະໜັບສະໜູນເຂົາເຈົ້າດ້ວຍຄຳສອນ, ແລະ ສົ່ງເສີມສະຖາບັນທີ່ສະມາຊິກຮ່ວມມືກັນເພື່ອຈັດລະບຽບຊີວິດຂອງຕົນເອງຕາມຫຼັກການທາງສາສະໜາຂອງເຂົາເຈົ້າ.

ຊຸມຊົນທາງສາສະໜາຍັງມີສິດທີ່ຈະບໍ່ຖືກກີດຂວາງໂດຍວິທີການທາງກົດໝາຍ ຫຼື ໂດຍການກະທຳທາງບໍລິຫານຂອງເຈົ້າໜ້າທີ່ພົນລະເຮືອນຈາກການເລືອກຕັ້ງ, ການຝຶກອົບຮົມ, ການແຕ່ງຕັ້ງ ແລະ ການໂອນລັດຖະມົນຕີຂອງຕົນເອງ, ການສື່ສານກັບເຈົ້າໜ້າທີ່ທາງສາສະໜາ ແລະ ຊຸມຊົນທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນພາກສ່ວນອື່ນໆຂອງໂລກ, ຫຼື ການເລືອກອາຄານທາງສາສະໜາ ແລະ ການຊື້ ແລະ ການນຳໃຊ້ຊັບສິນທີ່ເໝາະສົມ.

ຊຸມຊົນທາງສາສະໜາຍັງມີສິດທີ່ຈະບໍ່ຖືກຫ້າມບໍ່ໃຫ້ສິດສອນ ແລະ ປະກາດສາສະໜາຂອງເຂົາເຈົ້າຕໍ່ສາທາລະນະຊົນ, ທັງທາງປາກ ແລະ ທາງລາຍລັກອັກສອນ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ໃນການເຜີຍແຜ່ສາສະໜາ ແລະ ການນຳສະເໜີຮີດຄອງປະເພນີ, ຄົນເຮົາຕ້ອງລະເວັ້ນຈາກການກະທຳໃດໆທີ່ອາດຈະເປັນການບັງຄັບ ຫຼື ການຊັກຊວນທີ່ບໍ່ຊື່ສັດ ຫຼື ບໍ່ຊອບທຳ, ໂດຍສະເພາະເມື່ອພົວພັນກັບຄົນທີ່ບໍ່ມີການສຶກສາ ຫຼື ຄົນຂັດສົນ. ພຶດຕິກຳດັ່ງກ່າວຄວນຖືກພິຈາລະນາວ່າເປັນການລະເມີດສິດທິຂອງຕົນເອງ ແລະ ເປັນການລະເມີດສິດທິຂອງຄົນອື່ນ.

ເສລີພາບທາງສາສະໜາຍັງລວມເຖິງສິດຂອງຊຸມຊົນທາງສາສະໜາໃນການສະແດງອອກຢ່າງເສລີເຖິງຄຸນຄ່າທີ່ເປັນເອກະລັກຂອງຄຳສອນຂອງເຂົາເຈົ້າ ເພື່ອຄວາມເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍຂອງສັງຄົມ ແລະ ເພື່ອຄວາມມີຊີວິດຊີວາຂອງກິດຈະກຳທັງໝົດຂອງມະນຸດ. ສຸດທ້າຍ, ສິດຂອງບຸກຄົນ, ເຊິ່ງຖືກກະຕຸ້ນໂດຍຄວາມຮູ້ສຶກທາງສາສະໜາຂອງຕົນເອງ, ໃນການຊຸມນຸມ ຫຼື ສ້າງຕັ້ງສະມາຄົມດ້ານການສຶກສາ, ວັດທະນະທຳ, ການກຸສົນ ແລະ ສັງຄົມຢ່າງເສລີ ແມ່ນອີງໃສ່ລັກສະນະທາງສັງຄົມຂອງມະນຸດ ແລະ ລັກສະນະຂອງສາສະໜາ.

ສິດເສລີພາບທາງສາສະໜາຂອງຄອບຄົວ

5. ທຸກໆຄອບຄົວ, ໃນຖານະທີ່ເປັນສັງຄົມທີ່ມີສິດທິພື້ນຖານ ແລະ ສິດທິພິເສດຂອງຕົນເອງ, ມີສິດທີ່ຈະປົກຄອງຊີວິດທາງສາສະໜາພາຍໃນປະເທດຂອງຕົນຢ່າງເສລີພາຍໃຕ້ການຊີ້ນຳຂອງພໍ່ແມ່. ພໍ່ແມ່ມີສິດທີ່ຈະກຳນົດຮູບແບບການສຶກສາທາງສາສະໜາທີ່ຈະໃຫ້ແກ່ລູກຂອງເຂົາເຈົ້າ, ຕາມຄວາມເຊື່ອໝັ້ນທາງສາສະໜາຂອງເຂົາເຈົ້າເອງ. ດັ່ງນັ້ນ, ອຳນາດພົນລະເຮືອນຕ້ອງຮັບຮູ້ສິດຂອງພໍ່ແມ່ທີ່ຈະເລືອກໂຮງຮຽນ ຫຼື ວິທີການສຶກສາອື່ນໆດ້ວຍເສລີພາບທີ່ແທ້ຈິງ, ໂດຍບໍ່ມີການສ້າງພາລະທີ່ບໍ່ຍຸດຕິທຳ, ທັງທາງກົງ ຫຼື ທາງອ້ອມ, ຕໍ່ເຂົາເຈົ້າເພື່ອເສລີພາບໃນການເລືອກນີ້. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ສິດຂອງພໍ່ແມ່ຈະຖືກລະເມີດຖ້າເດັກນ້ອຍຖືກບັງຄັບໃຫ້ເຂົ້າຮຽນໃນໂຮງຮຽນທີ່ບໍ່ສອດຄ່ອງກັບຄວາມເຊື່ອທາງສາສະໜາຂອງພໍ່ແມ່, ຫຼື ຖ້າລະບົບການສຶກສາດຽວຖືກບັງຄັບໃຊ້ທີ່ຍົກເວັ້ນການສອນທາງສາສະໜາຢ່າງສິ້ນເຊີງ.

ການສົ່ງເສີມເສລີພາບທາງສາສະໜາ

6. ເນື່ອງຈາກຜົນປະໂຫຍດຮ່ວມກັນຂອງສັງຄົມ, ເຊິ່ງເປັນຜົນລວມຂອງເງື່ອນໄຂຂອງຊີວິດສັງຄົມທີ່ມະນຸດສາມາດບັນລຸຄວາມສົມບູນແບບຂອງຕົນເອງໄດ້ຢ່າງເຕັມທີ່ ແລະ ງ່າຍດາຍກວ່າ, ເໜືອສິ່ງອື່ນໃດແມ່ນຂຶ້ນກັບການປະຕິບັດຕາມສິດ ແລະ ໜ້າທີ່ຂອງມະນຸດ, ການປົກປ້ອງສິດເສລີພາບໃນການນັບຖືສາສະໜາແມ່ນກ່ຽວຂ້ອງກັບພົນລະເມືອງ, ເຈົ້າໜ້າທີ່ພົນລະເຮືອນ, ສາດສະໜາຈັກ ແລະ ຊຸມຊົນສາສະໜາອື່ນໆ, ຕາມລັກສະນະສະເພາະຂອງແຕ່ລະຄົນ, ໂດຍຄຳນຶງເຖິງພັນທະຂອງເຂົາເຈົ້າຕໍ່ຜົນປະໂຫຍດຮ່ວມກັນ.

ການປົກປ້ອງ ແລະ ສົ່ງເສີມສິດທິມະນຸດທີ່ບໍ່ສາມາດລະເມີດໄດ້ແມ່ນໜ້າທີ່ສຳຄັນຂອງອຳນາດພົນລະເຮືອນທຸກຄົນ. ດັ່ງນັ້ນ, ອຳນາດພົນລະເຮືອນຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຢ່າງມີປະສິດທິພາບໃນການປົກປ້ອງເສລີພາບທາງສາສະໜາຂອງພົນລະເມືອງທຸກຄົນໂດຍຜ່ານກົດໝາຍທີ່ຍຸຕິທຳ ແລະ ວິທີການອື່ນໆທີ່ເໝາະສົມ, ແລະ ອຳນວຍຄວາມສະດວກໃຫ້ແກ່ເງື່ອນໄຂທີ່ເອື້ອອຳນວຍທີ່ສົ່ງເສີມຊີວິດທາງສາສະໜາ, ເພື່ອໃຫ້ພົນລະເມືອງສາມາດໃຊ້ສິດທິທາງສາສະໜາຂອງເຂົາເຈົ້າໄດ້ຢ່າງມີປະສິດທິພາບ ແລະ ປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງເຂົາເຈົ້າ, ແລະ ສັງຄົມເອງອາດຈະໄດ້ຮັບພອນແຫ່ງຄວາມຍຸຕິທຳ ແລະ ສັນຕິພາບທີ່ໄຫຼອອກມາຈາກຄວາມຊື່ສັດຂອງມະນຸດຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະ ຕໍ່ພຣະປະສົງອັນສັກສິດຂອງພຣະອົງ.

ຖ້າຫາກວ່າ, ໂດຍພິຈາລະນາເຖິງສະພາບການທີ່ແປກປະຫຼາດຂອງປະຊາຊົນ, ຊຸມຊົນທາງສາສະໜາໄດ້ຮັບການຍອມຮັບພິເສດທາງພົນລະເຮືອນໃນລະບຽບກົດໝາຍຂອງສັງຄົມ, ມັນຈຳເປັນທີ່ໃນເວລາດຽວກັນສິດທິໃນການມີເສລີພາບໃນເລື່ອງທາງສາສະໜາຕ້ອງໄດ້ຮັບການຮັບຮູ້ ແລະ ເຄົາລົບນັບຖືສຳລັບພົນລະເມືອງ ແລະ ຊຸມຊົນທາງສາສະໜາທຸກຄົນ.

ສຸດທ້າຍ, ອຳນາດການປົກຄອງພົນລະເຮືອນຕ້ອງຮັບປະກັນວ່າຄວາມສະເໝີພາບທາງກົດໝາຍຂອງພົນລະເມືອງ, ເຊິ່ງເປັນຜົນປະໂຫຍດຮ່ວມກັນຂອງສັງຄົມ, ຈະບໍ່ຖືກທຳລາຍຍ້ອນເຫດຜົນທາງສາສະໜາ, ບໍ່ວ່າຈະເປີດເຜີຍ ຫຼື ລັບໆ, ເນື່ອງຈາກບໍ່ມີການຈຳແນກລະຫວ່າງພວກເຂົາ.

ມັນຕາມມາວ່າອຳນາດການປົກຄອງສາທາລະນະບໍ່ສາມາດບັງຄັບໃຫ້ພົນລະເມືອງ, ໂດຍຜ່ານການບັງຄັບ, ຄວາມຢ້ານກົວ, ຫຼືວິທີການອື່ນໆ, ໃຫ້ປະກາດ ຫຼື ປະຕິເສດສາສະໜາໃດໆ, ແລະ ມັນບໍ່ສາມາດຫ້າມຜູ້ໃດຈາກການເຂົ້າຮ່ວມ ຫຼື ອອກຈາກຊຸມຊົນທາງສາສະໜາໄດ້. ແລະ ມັນຍິ່ງຂັດກັບພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ສິດທິອັນສັກສິດຂອງມະນຸດ ແລະ ຄອບຄົວ ເມື່ອກຳລັງຖືກນຳໃຊ້ໃນຮູບແບບໃດກໍ່ຕາມເພື່ອກຳຈັດ ຫຼື ສະກັດກັ້ນສາສະໜາ, ບໍ່ວ່າຈະຢູ່ໃນມະນຸດທັງໝົດ, ໃນພາກພື້ນໃດໜຶ່ງ, ຫຼື ໃນກຸ່ມໃດໜຶ່ງ.

ຂໍ້ຈຳກັດຂອງເສລີພາບທາງສາສະໜາ

7. ສິດເສລີພາບໃນການນັບຖືສາສະໜາແມ່ນຖືກນຳໃຊ້ໃນສັງຄົມມະນຸດ ແລະ ດັ່ງນັ້ນ, ການນຳໃຊ້ຂອງມັນຈຶ່ງຂຶ້ນກັບກົດລະບຽບບາງຢ່າງທີ່ຄວບຄຸມມັນ.

ໃນການໃຊ້ສິດເສລີພາບທັງໝົດ, ຄົນເຮົາຕ້ອງປະຕິບັດຕາມຫຼັກການທາງສິນທຳຂອງຄວາມຮັບຜິດຊອບສ່ວນຕົວ ແລະ ສັງຄົມ: ໃນການໃຊ້ສິດຂອງຕົນ, ແຕ່ລະບຸກຄົນ ແລະ ແຕ່ລະກຸ່ມສັງຄົມຖືກຜູກມັດໂດຍກົດໝາຍທາງສິນທຳໃຫ້ຄຳນຶງເຖິງສິດຂອງຄົນອື່ນ, ໜ້າທີ່ຂອງຕົນເອງຕໍ່ຄົນອື່ນ, ແລະ ຜົນປະໂຫຍດຮ່ວມກັນຂອງທຸກຄົນ. ຄົນເຮົາຕ້ອງປະຕິບັດດ້ວຍຄວາມຍຸຕິທຳ ແລະ ມະນຸດສະທຳຕໍ່ທຸກຄົນ.

ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ເນື່ອງຈາກສັງຄົມພົນລະເຮືອນມີສິດທີ່ຈະປົກປ້ອງຕົນເອງຈາກການລ່ວງລະເມີດທີ່ອາດເກີດຂຶ້ນພາຍໃຕ້ຂໍ້ອ້າງຂອງເສລີພາບທາງສາສະໜາ, ມັນເປັນຄວາມຮັບຜິດຊອບຫຼັກຂອງເຈົ້າໜ້າທີ່ພົນລະເຮືອນທີ່ຈະໃຫ້ການປົກປ້ອງນີ້. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ສິ່ງນີ້ຕ້ອງບໍ່ເຮັດໂດຍລຳພັງໃຈ, ຫຼື ໂດຍການເຂົ້າຂ້າງຝ່າຍໃດຝ່າຍໜຶ່ງຢ່າງບໍ່ຍຸດຕິທຳ, ແຕ່ຕາມມາດຕະຖານທາງກົດໝາຍທີ່ສອດຄ່ອງກັບລະບຽບສິນທຳທີ່ເປັນວັດຖຸປະສົງ. ມາດຕະຖານເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຈຳເປັນສຳລັບການປົກປ້ອງສິດທິເຫຼົ່ານີ້ຢ່າງມີປະສິດທິພາບສຳລັບພົນລະເມືອງທຸກຄົນ ແລະ ເພື່ອຄວາມສົມດຸນທີ່ສະຫງົບສຸກຂອງສິດທິດັ່ງກ່າວ, ເພື່ອການສົ່ງເສີມສັນຕິພາບສາທາລະນະທີ່ຊື່ສັດ, ເຊິ່ງເປັນການຢູ່ຮ່ວມກັນຢ່າງເປັນລະບຽບໃນຄວາມຍຸຕິທຳທີ່ແທ້ຈິງ, ແລະ ເພື່ອການປົກປ້ອງສິນທຳສາທາລະນະຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ທັງໝົດນີ້ປະກອບເປັນສ່ວນພື້ນຖານຂອງຜົນປະໂຫຍດຮ່ວມກັນ ແລະ ລວມຢູ່ໃນແນວຄວາມຄິດຂອງຄວາມເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍສາທາລະນະ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ຫຼັກການຂອງເສລີພາບທີ່ຄົບຖ້ວນຕ້ອງໄດ້ຮັບການປະຕິບັດໃນສັງຄົມ, ອີງຕາມນັ້ນເສລີພາບຕ້ອງໄດ້ຮັບການຮັບຮູ້ສຳລັບມະນຸດຊາດຢ່າງກວ້າງຂວາງເທົ່າທີ່ຈະເປັນໄປໄດ້ ແລະ ຄວນຖືກຈຳກັດເມື່ອ ແລະ ໃນຂອບເຂດທີ່ຈຳເປັນເທົ່ານັ້ນ. ການສຶກສາເພື່ອການໃຊ້ເສລີພາບ

8. ຜູ້ຊາຍໃນສະໄໝຂອງພວກເຮົາຖືກກົດດັນໃນຫຼາຍວິທີທາງ ແລະ ມີຄວາມສ່ຽງທີ່ຈະຖືກຕັດສິດເສລີພາບໃນການເລືອກຂອງຕົນເອງ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ຍັງມີບາງຄົນທີ່ມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະປະຕິເສດການຍອມຢູ່ໃຕ້ອຳນາດທັງໝົດພາຍໃຕ້ຂໍ້ອ້າງຂອງສິດເສລີພາບ ແລະ ຖືວ່າການເຊື່ອຟັງທີ່ເໝາະສົມເປັນເລື່ອງທີ່ຕໍ່າ.

ດັ່ງນັ້ນ, ສະພາວາຕິກັນນີ້ຈຶ່ງຂໍແນະນຳທຸກຄົນ, ໂດຍສະເພາະຜູ້ທີ່ຮັບຜິດຊອບໃນການສຶກສາອົບຮົມຄົນອື່ນ, ໃຫ້ພະຍາຍາມສ້າງມະນຸດໃນລັກສະນະທີ່ເຄົາລົບລະບຽບສິນທຳ, ເຊື່ອຟັງອຳນາດທີ່ຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍ ແລະ ເປັນຜູ້ຮັກເສລີພາບທີ່ແທ້ຈິງ; ຜູ້ຊາຍທີ່ຕັດສິນສິ່ງຕ່າງໆດ້ວຍເງື່ອນໄຂຂອງຕົນເອງໃນແສງສະຫວ່າງຂອງຄວາມຈິງ, ຜູ້ທີ່ສັ່ງກິດຈະກຳຂອງເຂົາເຈົ້າດ້ວຍຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ແລະ ຜູ້ທີ່ພະຍາຍາມສະໜັບສະໜູນທຸກສິ່ງທີ່ເປັນຄວາມຈິງ ແລະ ຍຸຕິທຳ, ດ້ວຍຄວາມຍິນດີທີ່ຈະເຊື່ອມໂຍງການກະທຳຂອງເຂົາເຈົ້າກັບຄົນອື່ນ.

ດັ່ງນັ້ນ, ເສລີພາບທາງສາສະໜາຄວນໄດ້ຮັບການສັ່ງໃຫ້ປະກອບສ່ວນໃຫ້ຜູ້ຊາຍປະຕິບັດໜ້າທີ່ຢ່າງມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຫຼາຍຂຶ້ນໃນການປະຕິບັດໜ້າທີ່ຂອງຕົນເອງໃນຊີວິດສັງຄົມ.

ບົດທີ II

ອິດສະລະພາບທາງສາສະໜາໃນຄວາມສະຫວ່າງຂອງການເປີດເຜີຍ

ຫຼັກການຂອງເສລີພາບທາງສາສະໜາ
ຮາກຂອງມັນຝັງເລິກຢູ່ໃນພຣະນິມິດ

9. ເມື່ອສະພາວາຕິກັນນີ້ປະກາດກ່ຽວກັບສິດທິຂອງມະນຸດໃນການມີເສລີພາບທາງສາສະໜາ, ມັນຈະອີງໃສ່ການປະກາດຂອງຕົນໂດຍອີງໃສ່ກຽດສັກສີຂອງມະນຸດ, ເຊິ່ງຄວາມຕ້ອງການຂອງມັນໄດ້ເປັນທີ່ປະຈັກແຈ້ງຫຼາຍຂຶ້ນຕໍ່ເຫດຜົນຂອງມະນຸດຜ່ານປະສົບການຂອງຫຼາຍສັດຕະວັດ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ຫຼັກຄຳສອນກ່ຽວກັບເສລີພາບນີ້ມີຮາກຖານຢູ່ໃນພຣະທຳເປີດເຜີຍຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຕ້ອງໄດ້ຮັບການປະຕິບັດຢ່າງທາງສາສະໜາຫຼາຍຂຶ້ນໂດຍຊາວຄຣິດສະຕຽນ. ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະທຳເປີດເຜີຍບໍ່ໄດ້ຢືນຢັນຢ່າງຊັດເຈນເຖິງສິດທິໃນການມີພູມຕ້ານທານຈາກການບັງຄັບຈາກພາຍນອກໃນເລື່ອງທາງສາສະໜາ, ແຕ່ມັນຍັງສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງກຽດສັກສີຂອງມະນຸດຢ່າງຄົບຖ້ວນ, ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງວິທີການຂອງພຣະຄຣິດຕໍ່ເສລີພາບຂອງມະນຸດໃນການປະຕິບັດພັນທະທີ່ຈະເຊື່ອໃນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະສອນພວກເຮົາເຖິງຈິດໃຈທີ່ສາວົກຂອງພຣະອາຈານອົງນີ້ຕ້ອງຮັບຮູ້ແລະປະຕິບັດຕາມໃນທຸກສິ່ງ. ທັງໝົດນີ້ເຮັດໃຫ້ຫຼັກການທົ່ວໄປທີ່ຫຼັກຄຳສອນຂອງພຣະທຳປະກາດນີ້ກ່ຽວກັບເສລີພາບທາງສາສະໜາເປັນພື້ນຖານ. ເໜືອສິ່ງອື່ນໃດ, ເສລີພາບທາງສາສະໜາໃນສັງຄົມແມ່ນສອດຄ່ອງກັບເສລີພາບຂອງການກະທຳທາງສັດທາຂອງຊາວຄຣິດສະຕຽນຢ່າງສິ້ນເຊີງ.

ອິດສະລະພາບຂອງການກະທຳແຫ່ງສັດທາ

10. ມັນແມ່ນໜຶ່ງໃນຫຼັກການທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດຂອງຄຳສອນຂອງກາໂຕລິກ, ທີ່ມີຢູ່ໃນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ຖືກສອນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງໂດຍບັນພະບຸລຸດ, ວ່າມະນຸດ, ໃນການເຊື່ອ, ຕ້ອງຕອບສະໜອງຕໍ່ພຣະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມສະໝັກໃຈ, ແລະ ດັ່ງນັ້ນ, ບໍ່ຄວນມີໃຜຖືກບັງຄັບໃຫ້ຮັບເອົາສັດທາໂດຍທີ່ບໍ່ປະສົງຂອງພຣະອົງ. ເພາະວ່າການກະທຳຂອງສັດທາແມ່ນດ້ວຍຄວາມສະໝັກໃຈໂດຍທຳມະຊາດຂອງມັນ, ເນື່ອງຈາກມະນຸດ, ທີ່ໄດ້ຮັບການໄຖ່ໂດຍພຣະຄຣິດພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ ແລະ ຖືກເອີ້ນໂດຍພຣະເຢຊູຄຣິດໃຫ້ເປັນລູກບຸນທຳ, ບໍ່ສາມາດຍຶດໝັ້ນກັບພຣະເຈົ້າຜູ້ທີ່ເປີດເຜີຍຕົນເອງ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ວ່າ, ໂດຍຖືກດຶງດູດໂດຍພຣະບິດາ, ລາວຈະມອບຂອງຂວັນແຫ່ງສັດທາທີ່ມີເຫດຜົນ ແລະ ເປັນອິດສະຫຼະໃຫ້ແກ່ພຣະເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ, ມັນຈຶ່ງສອດຄ່ອງກັບລັກສະນະຂອງສັດທາຢ່າງສິ້ນເຊີງທີ່ການບັງຄັບໃດໆໂດຍມະນຸດໃນເລື່ອງສາສະໜາຈະຖືກຍົກເວັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ, ລະບອບເສລີພາບທາງສາສະໜາຈຶ່ງປະກອບສ່ວນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຕໍ່ການສົ່ງເສີມສະພາບການທີ່ມະນຸດສາມາດໄດ້ຮັບການເຊື້ອເຊີນໃຫ້ມາສູ່ສາສະໜາຄຣິດສະຕຽນໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍ, ຮັບເອົາມັນດ້ວຍຄວາມສະໝັກໃຈຂອງຕົນເອງ, ແລະ ປະກາດມັນຢ່າງຫ້າວຫັນໃນທຸກດ້ານຂອງຊີວິດຂອງພວກເຂົາ.

ພຶດຕິກຳຂອງພຣະຄຣິດ ແລະ ອັກຄະສາວົກ

11. ພຣະເຈົ້າແນ່ນອນວ່າເອີ້ນມະນຸດໃຫ້ຮັບໃຊ້ພຣະອົງດ້ວຍວິນຍານແລະຄວາມຈິງ, ແລະດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກຜູກມັດດ້ວຍສະຕິຮູ້ສຶກຜິດຊອບ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຖືກບັງຄັບ. ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າຄຳນຶງເຖິງກຽດສັກສີຂອງມະນຸດຜູ້ທີ່ພຣະອົງເອງສ້າງຂຶ້ນ, ຜູ້ທີ່ຕ້ອງໄດ້ຮັບການຄວບຄຸມໂດຍພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງເອງ ແລະ ເພີດເພີນກັບອິດສະລະພາບ. ສິ່ງນີ້ໄດ້ເຫັນໄດ້ຊັດເຈນໂດຍສະເພາະໃນພຣະເຢຊູຄຣິດ, ໃນພຣະອົງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ເປີດເຜີຍຕົນເອງຢ່າງສົມບູນແບບ ແລະ ເຮັດໃຫ້ວິທີທາງຂອງພຣະອົງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກ. ແທ້ຈິງແລ້ວ, ພຣະຄຣິດ, ຜູ້ທີ່ເປັນຄູສອນ ແລະ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ, ມີໃຈອ່ອນໂຍນ ແລະ ຖ່ອມຕົວ, ໄດ້ດຶງດູດ ແລະ ເຊີນສາວົກດ້ວຍຄວາມອົດທົນ. ມັນເປັນຄວາມຈິງທີ່ວ່າພຣະອົງໄດ້ສະໜັບສະໜູນ ແລະ ຢືນຢັນຄຳເທດສະໜາຂອງພຣະອົງດ້ວຍການອັດສະຈັນ, ເພື່ອກະຕຸ້ນ ແລະ ເສີມສ້າງສັດທາຂອງຜູ້ຟັງຂອງພຣະອົງ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນເພື່ອບັງຄັບພວກເຂົາ. ພຣະອົງແນ່ນອນວ່າໄດ້ຕຳໜິຄວາມບໍ່ເຊື່ອຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນພຣະອົງ, ແຕ່ໄດ້ປະການລົງໂທດໄວ້ໃຫ້ພຣະເຈົ້າສຳລັບວັນພິພາກສາ. ເມື່ອພຣະອົງສົ່ງອັກຄະສາວົກເຂົ້າມາໃນໂລກ, ພຣະອົງໄດ້ບອກພວກເຂົາວ່າ: “ຜູ້ໃດທີ່ເຊື່ອ ແລະ ຮັບບັບຕິສະມາຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດ, ແຕ່ຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ເຊື່ອຈະຖືກຕັດສິນລົງໂທດ” (ມາຣະໂກ 16:16). ແຕ່ພຣະອົງຮູ້ວ່າມີຫຍ້າຖືກຫວ່ານໃສ່ໃນເຂົ້າສາລີ, ຈຶ່ງໄດ້ສັ່ງໃຫ້ປະໄວ້ທັງສອງຢ່າງໃຫ້ເຕີບໃຫຍ່ຈົນຮອດລະດູເກັບກ່ຽວ, ເຊິ່ງຈະເກີດຂຶ້ນໃນຕອນທ້າຍຂອງຍຸກ. ໂດຍປະຖິ້ມການເປັນພຣະເມຊີອາທາງການເມືອງ ແລະ ຜູ້ປົກຄອງດ້ວຍກຳລັງ, ພຣະອົງມັກເອີ້ນຕົວເອງວ່າບຸດມະນຸດ, ຜູ້ທີ່ມາ “ເພື່ອຮັບໃຊ້ ແລະ ມອບຊີວິດຂອງພຣະອົງເປັນຄ່າໄຖ່ສຳລັບຄົນຈຳນວນຫຼາຍ” (ມາຣະໂກ 10:45). ພຣະອົງໄດ້ເປີດເຜີຍຕົວເອງວ່າເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ສົມບູນແບບຂອງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ “ບໍ່ຫັກໄມ້ອໍ້ທີ່ບວມແລ້ວ ຫຼື ມອດໄສ້ຕະກຽງທີ່ກຳລັງຈະລຸກ” (ມັດທາຍ 12:20). ພຣະອົງໄດ້ຮັບຮູ້ສິດອຳນາດພົນລະເຮືອນ ແລະ ສິດທິຂອງມັນ, ໂດຍສັ່ງໃຫ້ເສຍພາສີໃຫ້ແກ່ຊີຊາ, ແຕ່ພຣະອົງໄດ້ເຕືອນຢ່າງຊັດເຈນວ່າສິດທິທີ່ສູງກວ່າຂອງພຣະເຈົ້າຕ້ອງໄດ້ຮັບການເຄົາລົບ: “ສິ່ງທີ່ເປັນຂອງຊີຊາ ຈົ່ງມອບໃຫ້ຊີຊາ, ແລະສິ່ງທີ່ເປັນຂອງພຣະເຈົ້າ ຈົ່ງມອບໃຫ້ພຣະເຈົ້າ” (ມັດທາຍ 22:21). ສຸດທ້າຍ, ໂດຍການສຳເລັດວຽກງານແຫ່ງການໄຖ່ເທິງໄມ້ກາງແຂນ, ເພື່ອຮັບຄວາມລອດ ແລະ ອິດສະລະພາບທີ່ແທ້ຈິງສຳລັບມະນຸດຊາດ, ພຣະອົງໄດ້ສຳເລັດການເປີດເຜີຍຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງໄດ້ເປັນພະຍານເຖິງຄວາມຈິງ, ແຕ່ພຣະອົງບໍ່ຕ້ອງການບັງຄັບໃຊ້ມັນໂດຍກຳລັງຕໍ່ຜູ້ທີ່ຂັດແຍ້ງກັບພຣະອົງ. ເພາະວ່າອານາຈັກຂອງພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຖືກປົກປ້ອງດ້ວຍກຳລັງ, ແຕ່ຖືກສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນໂດຍການເປັນພະຍານເຖິງຄວາມຈິງ ແລະ ຟັງມັນ, ແລະ ເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນໂດຍຄວາມຮັກທີ່ພຣະຄຣິດ, ຖືກຍົກຂຶ້ນເທິງໄມ້ກາງແຂນ, ດຶງດູດຜູ້ຄົນມາຫາພຣະອົງ.

ພວກອັກຄະສາວົກ, ໄດ້ຮັບການສອນໂດຍພຣະຄຳ ແລະ ຕົວຢ່າງຂອງພຣະຄຣິດ, ໄດ້ຕິດຕາມເສັ້ນທາງດຽວກັນ. ຕັ້ງແຕ່ສະໄໝຕົ້ນໆຂອງສາດສະໜາຈັກ, ພວກສາວົກຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ພະຍາຍາມນຳພາຜູ້ຄົນໃຫ້ສາລະພາບພຣະຄຣິດເປັນພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ບໍ່ແມ່ນຜ່ານການບັງຄັບ ຫຼື ການຫຼອກລວງທີ່ບໍ່ສົມຄວນກັບພຣະກິດຕິຄຸນ, ແຕ່ສຳຄັນທີ່ສຸດແມ່ນຜ່ານອຳນາດຂອງພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາໄດ້ປະກາດຢ່າງເດັດຂາດຕໍ່ທຸກຄົນກ່ຽວກັບແຜນການຂອງພຣະເຈົ້າພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ, "ຜູ້ທີ່ປາດຖະໜາໃຫ້ທຸກຄົນໄດ້ຮັບຄວາມລອດ ແລະ ມາສູ່ຄວາມຮູ້ຄວາມຈິງ" (1 ຕີໂມເຕ 2:4); ແຕ່ໃນເວລາດຽວກັນ, ພວກເຂົາເຄົາລົບຄົນອ່ອນແອ, ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ເຮັດຜິດພາດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ "ແຕ່ລະຄົນຈະຕ້ອງລາຍງານຕົນເອງຕໍ່ພຣະເຈົ້າ" (ໂລມ 14:12), ແລະ ໃນຂະນະດຽວກັນ, ຕ້ອງເຊື່ອຟັງສະຕິຮູ້ສຶກຜິດຊອບຂອງຕົນ. ເຊັ່ນດຽວກັບພຣະຄຣິດ, ພວກອັກຄະສາວົກມີຄວາມມຸ່ງໝັ້ນທີ່ຈະເປັນພະຍານເຖິງຄວາມຈິງຂອງພຣະເຈົ້າສະເໝີ, ກ້າທີ່ຈະປະກາດດ້ວຍຄວາມກ້າຫານຫຼາຍຂຶ້ນຕໍ່ໜ້າປະຊາຊົນ ແລະ ເຈົ້າໜ້າທີ່, "ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມໝັ້ນໃຈ" (ກິດຈະການ 4:31). ເພາະພວກເຂົາເຊື່ອດ້ວຍສັດທາທີ່ບໍ່ສັ່ນຄອນວ່າພຣະກິດຕິຄຸນເອງແມ່ນອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງແທ້ຈິງເພື່ອຄວາມລອດຂອງທຸກຄົນທີ່ເຊື່ອ. ດັ່ງນັ້ນ, ໂດຍດູຖູກ “ອາວຸດຂອງເນື້ອໜັງ” ທັງໝົດ, ແລະ ປະຕິບັດຕາມຕົວຢ່າງຂອງຄວາມອ່ອນໂຍນ ແລະ ຄວາມຖ່ອມຕົວຂອງພຣະຄຣິດ, ພວກເຂົາໄດ້ປະກາດພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ, ໂດຍໄວ້ວາງໃຈຢ່າງເຕັມທີ່ໃນອຳນາດອັນສູງສົ່ງຂອງມັນເພື່ອທຳລາຍອຳນາດທີ່ເປັນສັດຕູຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ນຳພາຜູ້ຄົນມາສູ່ສັດທາ ແລະ ເຊື່ອຟັງພຣະຄຣິດ. ພວກອັກຄະສາວົກ, ເຊັ່ນດຽວກັບພຣະອາຈານ, ໄດ້ຮັບຮູ້ອຳນາດພົນລະເຮືອນທີ່ຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍ: “ບໍ່ມີອຳນາດໃດນອກຈາກສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ສະຖາປະນາໄວ້,” ອັກຄະສາວົກສອນ, ຜູ້ທີ່ສັ່ງດັ່ງນີ້: “ໃຫ້ທຸກຄົນຢູ່ໃຕ້ອຳນາດການປົກຄອງ…” “ຜູ້ໃດທີ່ຕໍ່ຕ້ານອຳນາດ, ກໍ່ຕໍ່ຕ້ານລະບຽບທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ສະຖາປະນາໄວ້” (ໂລມ 13:1-2). ແລະ ໃນເວລາດຽວກັນ, ພວກເຂົາບໍ່ຢ້ານທີ່ຈະຂັດແຍ້ງອຳນາດສາທາລະນະເມື່ອມັນຕໍ່ຕ້ານພຣະປະສົງອັນສັກສິດຂອງພຣະເຈົ້າ: “ພວກເຮົາຕ້ອງເຊື່ອຟັງພຣະເຈົ້າຫຼາຍກວ່າມະນຸດ” (ກິດຈະການ 5:29). ມີຜູ້ເສຍສະລະ ແລະ ຜູ້ສັດຊື່ນັບບໍ່ຖ້ວນໄດ້ຕິດຕາມເສັ້ນທາງນີ້ຕະຫຼອດຫຼາຍສັດຕະວັດ ແລະ ທົ່ວໂລກ.

ສາດສະໜາຈັກເດີນຕາມຮອຍຕີນຂອງພຣະຄຣິດ ແລະ ອັກຄະສາວົກ

12. ດັ່ງນັ້ນ, ສາດສະໜາຈັກ, ເຊິ່ງຊື່ສັດຕໍ່ຄວາມຈິງຂອງພຣະກິດຕິຄຸນ, ຈຶ່ງຕິດຕາມເສັ້ນທາງຂອງພຣະຄຣິດ ແລະ ພວກອັກຄະສາວົກ ເມື່ອມັນຮັບຮູ້ ແລະ ສົ່ງເສີມເສລີພາບທາງສາສະໜາ ຕາມກຽດສັກສີຂອງມະນຸດ ແລະ ການເປີດເຜີຍຂອງພຣະເຈົ້າ. ຕະຫຼອດຫຼາຍຍຸກຫຼາຍສະໄໝ, ມັນໄດ້ຮັກສາ ແລະ ສອນຄຳສອນທີ່ໄດ້ຮັບຈາກພຣະອາຈານ ແລະ ພວກອັກຄະສາວົກ. ເຖິງແມ່ນວ່າໃນຊີວິດຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາເດີນທາງຜ່ານຄວາມວຸ້ນວາຍຂອງປະຫວັດສາດຂອງມະນຸດ, ບາງຄັ້ງກໍມີພຶດຕິກຳທີ່ບໍ່ສອດຄ່ອງກັບວິນຍານຂອງພຣະກິດຕິຄຸນ, ແລະ ແມ່ນແຕ່ກົງກັນຂ້າມກັບມັນ, ສາດສະໜາຈັກຍັງຄົງຮັກສາຄຳສອນທີ່ວ່າບໍ່ຄວນມີໃຜຖືກບັງຄັບໃຫ້ຮັບເອົາສັດທາ.

ດ້ວຍວິທີນີ້, ການໝັກໃຈຂອງສາສະໜາຄຣິດໄດ້ກະທຳມາເປັນເວລາດົນນານໃນຈິດໃຈຂອງມະນຸດ ແລະ ປະກອບສ່ວນຢ່າງມີພະລັງໃຫ້ເຂົາເຈົ້າສາມາດຮັບຮູ້ເຖິງກຽດສັກສີຂອງບຸກຄົນຂອງເຂົາເຈົ້າໄດ້ຢ່າງເຕັມທີ່ໃນຫຼາຍສັດຕະວັດ ແລະ ພັດທະນາຄວາມເຊື່ອໝັ້ນທີ່ວ່າໃນເລື່ອງທາງສາສະໜາ, ກຽດສັກສີນີ້ຄວນໄດ້ຮັບການຮັກສາໄວ້ພາຍໃນສັງຄົມໂດຍບໍ່ມີອິດທິພົນຈາກການບັງຄັບຂອງມະນຸດ.

ອິດສະລະພາບຂອງສາດສະໜາຈັກ

13. ໃນບັນດາສິ່ງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຄວາມດີຂອງສາດສະໜາຈັກ, ແທ້ຈິງແລ້ວຕໍ່ຄວາມດີຂອງສັງຄົມຊົ່ວຄາວເອງ, ແລະ ເຊິ່ງຕ້ອງໄດ້ຮັບການຮັກສາໄວ້ຕະຫຼອດເວລາ ແລະ ໃນທຸກໆສະຖານທີ່ ແລະ ປ້ອງກັນຈາກຄວາມບໍ່ຍຸຕິທຳທັງໝົດ, ມັນແນ່ນອນວ່າມີຄວາມສຳຄັນທີ່ສຸດທີ່ສາດສະໜາຈັກມີອິດສະລະພາບໃນການກະທຳຫຼາຍເທົ່າທີ່ຕ້ອງການເພື່ອການດູແລຄວາມລອດຂອງມະນຸດຊາດ. ເພາະວ່ານີ້ແມ່ນອິດສະລະພາບອັນສັກສິດ, ເຊິ່ງພຣະບຸດອົງດຽວຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ສາດສະໜາຈັກອຸດົມສົມບູນ, ຊື້ດ້ວຍເລືອດຂອງພຣະອົງ. ມັນເປັນຕົວຕົນທີ່ແທ້ຈິງຂອງສາດສະໜາຈັກ ຈົນຜູ້ທີ່ຕໍ່ຕ້ານມັນກະທຳຕໍ່ຕ້ານພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ. ອິດສະລະພາບຂອງສາດສະໜາຈັກແມ່ນຫຼັກການພື້ນຖານໃນສາຍພົວພັນລະຫວ່າງສາດສະໜາຈັກ ແລະ ເຈົ້າໜ້າທີ່ຂອງລັດ ແລະ ລະບຽບພົນລະເຮືອນທັງໝົດ.

ສາດສະໜາຈັກອ້າງສິດເສລີພາບຂອງຕົນເອງໃນສັງຄົມມະນຸດ ແລະ ຕໍ່ໜ້າອຳນາດສາທາລະນະໃດໆ, ເນື່ອງຈາກມັນເປັນອຳນາດທາງວິນຍານ, ສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນໂດຍພຣະຄຣິດເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ໂດຍຄຳສັ່ງຈາກສະຫວັນມີໜ້າທີ່ທີ່ຈະໄປທົ່ວໂລກ ແລະ ປະກາດພຣະກິດຕິຄຸນໃຫ້ແກ່ມະນຸດທຸກຄົນ. ເຊັ່ນດຽວກັນ, ສາດສະໜາຈັກອ້າງສິດເສລີພາບຂອງຕົນເອງຕາບໃດທີ່ມັນເປັນສັງຄົມຂອງມະນຸດຜູ້ທີ່ມີສິດທີ່ຈະດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນສັງຄົມພົນລະເຮືອນຕາມມາດຕະຖານຂອງສາດສະໜາຄຣິດສະຕຽນ.

ໃນປັດຈຸບັນ, ບ່ອນທີ່ເສລີພາບທາງສາສະໜາມີຢູ່ເປັນມາດຕະຖານ—ບໍ່ພຽງແຕ່ປະກາດດ້ວຍຄຳເວົ້າ, ຫຼື ບໍ່ໄດ້ຮັບການອະນຸມັດຈາກກົດໝາຍເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງໄດ້ນຳໄປປະຕິບັດຢ່າງຈິງໃຈ—ໃນທີ່ສຸດ, ສາດສະໜາຈັກຈະບັນລຸສະພາບທີ່ໝັ້ນຄົງ, ທັງໃນກົດໝາຍ ແລະ ໃນຄວາມເປັນຈິງ, ເພື່ອຄວາມເປັນເອກະລາດທີ່ຈຳເປັນໃນການປະຕິບັດພາລະກິດອັນສູງສົ່ງຂອງຕົນ, ເປັນເອກະລາດທີ່ເຈົ້າໜ້າທີ່ສາດສະໜາຈັກໄດ້ຢືນຢັນຢ່າງໜັກແໜ້ນພາຍໃນສັງຄົມ. ແລະ ໃນເວລາດຽວກັນ, ຜູ້ທີ່ນັບຖືສາສະໜາຄຣິດ, ເຊັ່ນດຽວກັບຄົນອື່ນໆທັງໝົດ, ມີສິດທິພົນລະເຮືອນທີ່ບໍ່ຄວນຖືກກີດຂວາງຈາກການດຳລົງຊີວິດຕາມສະຕິຮູ້ສຶກຜິດຊອບຂອງເຂົາເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ, ຈຶ່ງມີຄວາມກົມກຽວລະຫວ່າງເສລີພາບຂອງສາດສະໜາຈັກ ແລະ ເສລີພາບທາງສາສະໜານັ້ນ ເຊິ່ງຕ້ອງໄດ້ຮັບການຮັບຮູ້ວ່າເປັນສິດສຳລັບທຸກຄົນ ແລະ ຊຸມຊົນ ແລະ ໄດ້ຮັບການອະນຸມັດໃນລະບົບກົດໝາຍ.

ພັນທະຂອງສາດສະໜາຈັກ

14. ສາດສະໜາຈັກກາໂຕລິກ, ເພື່ອເຮັດສຳເລັດໜ້າທີ່ຂອງພຣະເຈົ້າ: "ສັ່ງສອນທຸກປະຊາຊາດ" (ມັດທາຍ 18, 19-20), ຕ້ອງພະຍາຍາມຢ່າງພາກພຽນ "ເພື່ອໃຫ້ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ແຜ່ຂະຫຍາຍໄປ ແລະ ໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນ" (2 ເທຊະໂລນີກ 3, I).

ລາວຂໍຮ້ອງລູກໆຂອງລາວຢ່າງຈິງຈັງກ່ອນອື່ນໝົດໃຫ້ຍົກ “ຄຳອ້ອນວອນ, ຄຳອ້ອນວອນ, ຄຳອະທິຖານ ແລະ ຄຳຂອບພຣະຄຸນເພື່ອມະນຸດທັງປວງ... ເພາະວ່ານີ້ເປັນສິ່ງທີ່ດີ ແລະ ເປັນທີ່ຍອມຮັບຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຂອງພວກເຮົາ, ຜູ້ຊົງປະສົງໃຫ້ມະນຸດທັງປວງໄດ້ຮັບຄວາມລອດ ແລະ ມາສູ່ຄວາມຮູ້ເຖິງຄວາມຈິງ” (1 ຕີໂມເຕ 2:1-4).

ສຳລັບສ່ວນຂອງເຂົາເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ສັດຊື່, ໃນການຝຶກຝົນສະຕິຮູ້ສຶກຜິດຊອບຂອງເຂົາເຈົ້າ, ຕ້ອງເອົາໃຈໃສ່ຢ່າງພາກພຽນຕໍ່ຫຼັກຄຳສອນອັນສັກສິດ ແລະ ແນ່ນອນຂອງສາດສະໜາຈັກ. ເພາະຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະຄຣິດ, ສາດສະໜາຈັກກາໂຕລິກເປັນຄູສອນຄວາມຈິງ, ແລະ ພາລະກິດຂອງນາງປະກອບດ້ວຍການປະກາດ ແລະ ສອນຄວາມຈິງຢ່າງແທ້ຈິງ, ຊຶ່ງຄືພຣະຄຣິດ, ແລະ ໃນເວລາດຽວກັນປະກາດ ແລະ ຢືນຢັນດ້ວຍສິດອຳນາດຂອງນາງກ່ຽວກັບຫຼັກການຂອງລະບຽບສິນທຳທີ່ໄຫຼອອກມາຈາກທຳມະຊາດຂອງມະນຸດເອງ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ໃຫ້ຜູ້ທີ່ສັດຊື່, ຈົ່ງມີສະຕິປັນຍາໃນການພົວພັນກັບຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອ, ແລະ ເຜີຍແຜ່ແສງສະຫວ່າງຂອງຊີວິດ “ໃນພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ໃນຄວາມຮັກທີ່ຈິງໃຈ, ໃນຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄວາມຈິງ” (2 ໂກລິນໂທ 6:6-7), ດ້ວຍຄວາມໝັ້ນໃຈທັງໝົດ ແລະ ຄວາມກະຕືລືລົ້ນຂອງອັກຄະສາວົກ, ແມ່ນແຕ່ຈົນເຖິງການຫຼັ່ງເລືອດ.

ເພາະວ່າສາວົກມີພັນທະອັນໃຫຍ່ຫຼວງຕໍ່ພຣະຄຣິດຜູ້ເປັນຄູສອນທີ່ຈະຮູ້ຄວາມຈິງທີ່ລາວໄດ້ຮັບຈາກພຣະອົງດີຂຶ້ນໃນແຕ່ລະມື້, ປະກາດມັນຢ່າງຊື່ສັດ, ແລະປົກປ້ອງມັນຢ່າງກ້າຫານ, ໂດຍບໍ່ລວມເອົາວິທີການໃດໆທີ່ຂັດກັບຈິດວິນຍານຂອງພຣະກິດຕິຄຸນ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ໃນເວລາດຽວກັນ, ຄວາມໃຈບຸນຂອງພຣະຄຣິດຮຽກຮ້ອງໃຫ້ລາວປະຕິບັດຕໍ່ຜູ້ທີ່ດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນຄວາມຜິດພາດ ຫຼື ຄວາມບໍ່ຮູ້ເລື່ອງຄວາມເຊື່ອດ້ວຍຄວາມຮັກ, ຄວາມຮອບຄອບ, ແລະ ຄວາມອົດທົນ. ດັ່ງນັ້ນ, ຄົນເຮົາຕ້ອງພິຈາລະນາທັງໜ້າທີ່ຕໍ່ພຣະຄຣິດ, ພຣະຄຳທີ່ໃຫ້ຊີວິດທີ່ຕ້ອງໄດ້ເທດສະໜາ, ແລະ ສິດທິຂອງມະນຸດ ແລະ ມາດຕະການຂອງພຣະຄຸນທີ່ພຣະເຈົ້າ, ຜ່ານພຣະຄຣິດ, ໄດ້ປະທານໃຫ້ແກ່ມະນຸດ, ເຊິ່ງຖືກເຊື້ອເຊີນໃຫ້ຮັບເອົາ ແລະ ປະກາດຄວາມເຊື່ອດ້ວຍຄວາມເຕັມໃຈ.

ສະຫຼຸບ

15. ດັ່ງນັ້ນ, ຈຶ່ງເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າຜູ້ຊາຍໃນສະໄໝຂອງພວກເຮົາຕ້ອງການທີ່ຈະສາມາດປະກາດສາສະໜາໄດ້ຢ່າງເສລີທັງໃນສ່ວນຕົວ ແລະ ໃນສາທາລະນະ; ແລະຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ເສລີພາບທາງສາສະໜາໄດ້ຖືກປະກາດວ່າເປັນສິດທິພົນລະເຮືອນໃນລັດຖະທຳມະນູນຫຼາຍສະບັບ ແລະ ໄດ້ຮັບການຍອມຮັບຢ່າງຈິງຈັງໃນເອກະສານສາກົນ.

ແຕ່ມີບາງລະບອບທີ່ເຖິງແມ່ນວ່າລັດຖະທຳມະນູນຂອງເຂົາເຈົ້າຮັບຮູ້ເສລີພາບໃນການນະມັດສະການທາງສາສະໜາ, ແຕ່ເຈົ້າໜ້າທີ່ລັດຖະບານເອງກໍ່ພະຍາຍາມປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ພົນລະເມືອງປະຕິບັດສາສະໜາ ແລະ ເຮັດໃຫ້ຊີວິດມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ ແລະ ບໍ່ປອດໄພຫຼາຍສຳລັບຊຸມຊົນທາງສາສະໜາ.

ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີຕໍ່ສັນຍານອັນດີງາມຂອງເວລານີ້, ແຕ່ປະນາມດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າຕໍ່ຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ໜ້າເສົ້າໃຈເຫຼົ່ານີ້, ສະພາອັນສັກສິດຂໍແນະນຳຊາວກາໂຕລິກ ແລະ ຂໍຮ້ອງໃຫ້ມະນຸດທຸກຄົນພິຈາລະນາດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງສູງສຸດວ່າເສລີພາບທາງສາສະໜາມີຄວາມຈຳເປັນແນວໃດ, ໂດຍສະເພາະໃນສະພາບປະຈຸບັນຂອງຄອບຄົວມະນຸດ.

ເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າປະຊາຊົນທຸກຄົນມີຄວາມສາມັກຄີກັນຫຼາຍຂຶ້ນ, ຜູ້ຄົນທີ່ມີຄວາມຫຼາກຫຼາຍທາງດ້ານວັດທະນະທໍາ ແລະ ສາສະໜາຕ່າງໆມີຄວາມຜູກພັນກັນຢ່າງໃກ້ຊິດ, ແລະ ຄວາມຮັບຮູ້ກ່ຽວກັບຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງແຕ່ລະຄົນກໍາລັງເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ, ເພື່ອໃຫ້ສາຍພົວພັນທີ່ສະຫງົບສຸກ ແລະ ຄວາມກົມກຽວກັນລະຫວ່າງມະນຸດຊາດໄດ້ຮັບການສ້າງຕັ້ງ ແລະ ເຂັ້ມແຂງ, ມັນເປັນສິ່ງສໍາຄັນທີ່ສິດເສລີພາບທາງສາສະຫນາຕ້ອງໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງໂດຍການປົກປ້ອງທາງກົດໝາຍທີ່ມີປະສິດທິພາບທົ່ວໂລກ ແລະ ໜ້າທີ່ ແລະ ສິດທິສູງສຸດຂອງບຸກຄົນໃນການພັດທະນາຊີວິດທາງສາສະຫນາຂອງເຂົາເຈົ້າຢ່າງເສລີພາຍໃນສັງຄົມຕ້ອງໄດ້ຮັບການເຄົາລົບ.

ຂໍໃຫ້ພຣະເຈົ້າ, ພຣະບິດາຂອງທຸກຄົນ, ໂຜດປະທານໃຫ້ຄອບຄົວມະນຸດ, ຜ່ານການປະຕິບັດຕາມເສລີພາບທາງສາສະໜາຢ່າງພາກພຽນໃນສັງຄົມ, ໂດຍພຣະຄຸນຂອງພຣະຄຣິດ ແລະ ລິດເດດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ຈະສາມາດບັນລຸ “ເສລີພາບແຫ່ງລັດສະໝີພາບຂອງລູກຂອງພຣະເຈົ້າ” ທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດ (ໂຣມ, 8, 21).

ທຸກໆສິ່ງໃນຖະແຫຼງການນີ້ເປັນທີ່ພໍໃຈຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງສະພາອັນສັກສິດທີ່ສຸດ. ແລະພວກເຮົາ, ດ້ວຍສິດອຳນາດຂອງອັກຄະສາວົກທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ມອບໝາຍ, ພ້ອມກັບບັນພະບຸລຸດທີ່ເຄົາລົບນັບຖື, ໃນພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ອະນຸມັດ, ອອກຄຳສັ່ງ, ແລະ ສ້າງຕັ້ງພວກມັນ, ແລະ ບັນຊາວ່າ, ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ອອກຄຳສັ່ງຢ່າງເປັນທາງການແລ້ວ, ພວກມັນຈະຖືກປະກາດເພື່ອລັດສະໝີພາບຂອງພຣະເຈົ້າ.

ກຸງໂລມ, ທີ່ໂບດ St. Peter's, ວັນທີ 7 ທັນວາ 1965.

ຂ້າພະເຈົ້າ, ໂປໂລ, ອະທິການຂອງສາດສະໜາຈັກກາໂຕລິກ