PERNYATAAN BIDANG TAHUN 1965, DIBUAT DENING DEWAN VATIKAN KAPING LIMA:

 

 

PERNYATAAN

DIGNITATIS HUMANAE

BABAGAN KEBEBASAN AGAMA

 

HAK-HAK INDIVIDU LAN MASYARAKAT
Marang kebebasan sosial lan sipil ing urusan agama

1. Wong-wong ing jaman saiki saya tambah ngerti babagan martabat manungsa, lan cacahe wong sing nuntut supaya wong-wong, ing tumindake, seneng lan nggunakake penilaian lan kebebasan sing tanggung jawab, sing dipandu dening rasa kewajiban lan ora digerakake dening paksaan, saya tambah akeh. Dheweke uga njaluk supaya ana watesan hukum babagan kekuasaan publik, supaya ruang lingkup kebebasan sing adil, saka individu lan asosiasi, ora diwatesi banget. Tuntutan kebebasan ing masyarakat manungsa iki utamane ana hubungane karo barang-barang jiwa manungsa, utamane sing ana hubungane karo kebebasan nglakoni agama ing masyarakat. Kanthi sregep nggatekake aspirasi pikiran iki lan ngarahake kanggo nyatakake kepiye cocog karo bebener lan keadilan, Konsili Vatikan iki nyinaoni tradhisi suci lan doktrin Gereja, nggawa menyang cahya bab-bab anyar, sing tansah selaras karo sing kuna.

Kapisan, Konsili suci ngakoni manawa Gusti Allah wis ngumumake marang manungsa cara kanggo ngladeni Panjenengane, wong-wong bisa dislametake lan nemokake rasa seneng ing Kristus. Kita percaya manawa agama sejati iki ana ing Gréja Katulik lan Apostolik, sing Gusti Yesus percayakake misi nyebarake marang kabeh wong, kanthi ngendika marang para Rasul: "Mulane, padha lungaa lan padha dadèkna kabeh bangsa dadi muridku, lan baptisa wong-wong mau ing asmane Sang Rama, Sang Putra, lan Sang Roh Suci, sarta wulangna supaya padha netepi kabeh sing wis Dakprentahake marang kowe" (Matius 28:19-20). Kanggo bageane, kabeh wong wajib nggoleki bebener, utamane babagan Gusti Allah lan Gréja-Ne, lan, yen wis ngerti, banjur nganut lan nindakake.

Dewan suci uga ngakoni manawa tugas-tugas kasebut mengaruhi lan ngiket ati nurani manungsa, lan bebener mung meksa awake dhewe dening kekuwatan bebener dhewe, sing nembus jiwa kanthi alus nanging kuat. Saiki, amarga kebebasan agama sing dibutuhake manungsa kanggo netepi kewajibane kanggo nyembah Gusti Allah ana hubungane karo kekebalan saka paksaan ing masyarakat sipil, Dewan iki tetep njaga doktrin Katolik tradisional babagan tugas moral individu lan masyarakat marang agama sing sejati lan siji-sijine Gereja Kristus. Salajengipun, kanggo ngatasi bebener agama iki, Dewan suci duwe niat kanggo ngembangake doktrin Paus anyar babagan hak-hak manungsa sing ora bisa diganggu gugat lan babagan tatanan hukum masyarakat.

BAB I

GANGGUAN UMUM KEBEBASAN BERAGAMA

Objek lan dhasar kebebasan beragama

2. Konsili Vatikan iki nyatakake yen manungsa nduweni hak kanggo kebebasan beragama. Kebebasan iki dumadi saka kasunyatan manawa kabeh wong kudu kebal saka paksaan, apa iku saka individu utawa klompok sosial utawa panguwasa manungsa, kanthi cara sing, ing prakara agama, ora ana sing dipeksa tumindak nglawan nurani, lan ora ana sing dicegah tumindak miturut nurani, kanthi pribadi utawa umum, dhewe utawa bebarengan karo wong liya, ing watesan sing tepat. Luwih lanjut, iki nyatakake yen hak kanggo kebebasan beragama pancen didhasarake ing martabat manungsa, kaya sing dingerteni dening pangandikaning Allah sing diwahyukake lan dening akal sehat dhewe. Hak manungsa kanggo kebebasan beragama iki kudu diakoni ing tatanan hukum masyarakat, supaya dadi hak sipil.

Kabeh wong, amarga martabat bawaan minangka wong—yaiku, diwenehi akal lan kebebasan milih, lan kanthi mangkono sugih karo tanggung jawab pribadi—didorong dening kodrat lan kewajiban moral kanggo nggoleki bebener, utamane sing ana gandhengane karo agama. Dheweke uga wajib nampa bebener sing dingerteni lan ngatur kabeh uripe miturut tuntutane. Nanging wong ora bisa netepi kewajiban iki kanthi cara sing cocog karo kodrat dhewe kajaba dheweke seneng kebebasan psikologis lan kekebalan saka paksaan eksternal. Akibate, hak kebebasan agama ora adhedhasar disposisi subyektif wong kasebut, nanging adhedhasar kodrat. Mulane, hak kekebalan iki tetep ana sanajan kanggo wong-wong sing gagal netepi kewajiban kanggo nggoleki lan netepi bebener, lan pelaksanaane, anggere ketertiban umum sing adil dijaga, ora bisa dihalangi.

Kebebasan beragama lan hubungan manungsa karo Gusti Allah

3. Kabeh iki dadi luwih jelas kanggo wong-wong sing nganggep yen norma paling dhuwur ing urip manungsa yaiku hukum ilahi sing padha—langgeng, objektif, lan universal—sing digunakake Gusti Allah kanggo ngatur, ngarahake, lan ngatur jagad lan dalane komunitas manungsa miturut rancangan kawicaksanan lan katresnane. Gusti Allah ndadekake manungsa melu ing hukum iki, supaya, kanthi sipat alus saka Pemeliharaan ilahi, kita bisa ngerti bebener sing ora bisa diganti luwih akeh. Mulane, saben wong duwe kewajiban, lan uga hak, kanggo nggoleki bebener ing prakara agama, supaya, kanthi nggunakake cara sing cocog, bisa kanthi wicaksana mbentuk penilaian nurani sing jujur ​​lan bener.

Saiki, bebener kudu digoleki kanthi cara sing cocog karo martabat manungsa lan sifat sosialé, yaiku liwat panliten bebas, nggunakake piwulang utawa pendidikan, komunikasi lan dialog, sing digunakake sawetara wong kanggo nerangake marang wong liya bebener sing wis ditemokake utawa dipercaya wis ditemokake, kanggo mbantu siji lan sijine nggoleki bebener; lan yen iki wis dingerteni, kudu ditampa kanthi yakin kanthi persetujuan pribadi.

Manungsa mangerteni lan ngakoni prentah hukum ilahi liwat nurani; nurani sing kudu dituruti kanthi setya ing kabeh kegiatane supaya bisa tekan Gusti Allah, sing dadi tujuane. Mulane, dheweke ora bisa dipeksa tumindak nglawan nurani. Dheweke uga ora bisa dicegah tumindak miturut nurani, utamane ing babagan agama. Amarga praktik agama, kanthi sifate, utamane kasusun saka tumindak internal sing sukarela lan bebas sing digunakake manungsa kanggo sesambungan langsung karo Gusti Allah: tumindak kaya iki ora bisa diprentahake utawa dilarang dening panguwasa manungsa. Lan sifat sosial manungsa mbutuhake dheweke nuduhake tumindak agama internal kanthi lahiriah, supaya dheweke komunikasi karo wong liya ing babagan agama, supaya dheweke ngaku agamane kanthi cara komunal.

Mula, iki minangka penghinaan marang pribadi manungsa lan marang tatanan sing wis ditetepake Gusti Allah kanggo manungsa, yen, nalika njaga tatanan umum sing adil, manungsa ora diwenehi kebebasan kanggo nindakake agama ing masyarakat.

Salajengipun, tumindak agama, ingkang lumantar tiyang, adhedhasar keyakinan ingkang paling jero, gegayutan kanthi pribadi lan umum kaliyan Gusti Allah, ngluwihi tatanan donya lan donya kanthi kodratipun. Akibate, panguwasa sipil, ingkang tujuanipun kangge njaga kabecikan umum ing wekdal ingkang badhe, kedah ngakoni lan nyengkuyung gesang religius warganipun; nanging, ngluwihi wewenangipun menawi nyobi ngarahaken utawi ngalangi tumindak agama.

Kebebasan komunitas agama

4. Kamardikan utawa kekebalan saka paksaan ing prakara agama, sing dadi duweke individu, uga kudu diakoni nalika tumindak bebarengan. Amarga sifat sosial manungsa lan agama dhewe mbutuhake komunitas agama.

Komunitas-komunitas iki, anggere syarat-syarat ketertiban umum sing adil ora dilanggar, nduweni hak kekebalan kanggo mrentah awake dhewe miturut aturane dhewe, ngurmati Ketuhanan kanthi ibadah umum, mbantu anggotane ing praktik urip agama lan ndhukung dheweke kanthi doktrin, lan kanggo ningkatake institusi ing ngendi anggota kerja sama kanggo ngatur uripe dhewe miturut prinsip-prinsip agama.

Komunitas agama uga duwe hak kanggo ora dicegah dening cara hukum utawa dening tumindak administratif saka panguwasa sipil saka pemilihan, pelatihan, pengangkatan lan transfer pendeta dhewe, komunikasi karo panguwasa agama lan komunitas sing ana ing wilayah liya ing donya, utawa pemilihan bangunan agama lan akuisisi lan panggunaan properti sing cocog.

Komunitas agama uga duwe hak supaya ora dicegah mulang lan ngakoni kapercayane ing ngarepe wong akeh, kanthi lisan lan tulisan. Nanging, nalika nyebarake kapercayan agama lan ngenalake adat istiadat, wong kudu tansah ngindhari tumindak apa wae sing bisa uga nuduhake pemaksaan utawa bujukan sing ora jujur ​​utawa kurang bener, utamane nalika ngadhepi wong sing ora duwe pendhidhikan utawa wong sing butuh. Prilaku kaya ngono kudu dianggep minangka penyalahgunaan hak-hak dhewe lan pelanggaran hak-hak wong liya.

Kamardikan agama uga kalebu hak komunitas agama kanggo kanthi bebas ngungkapake nilai unik saka doktrin kanggo tatanan masyarakat lan kanggo vitalisasi kabeh kegiatan manungsa. Pungkasan, hak individu, sing didorong dening sentimen agama dhewe, kanggo kanthi bebas nglumpuk utawa ngadegake asosiasi pendidikan, budaya, amal, lan sosial didhasarake ing sifat sosial manungsa lan sifat agama.

Kebebasan agama kulawarga

5. Saben kulawarga, minangka masyarakat sing nduweni hak-hak bawaan lan dhasar dhewe, nduweni hak kanggo ngatur urip agama ing omah kanthi bebas miturut pandhuane wong tuwa. Wong tuwa nduweni hak kanggo nemtokake wujud pendidikan agama sing bakal diwenehake marang anak-anake, miturut keyakinan agamane dhewe-dhewe. Mulane, panguwasa sipil kudu ngakoni hak wong tuwa kanggo milih sekolah utawa sarana pendidikan liyane kanthi kebebasan sejati, tanpa menehi beban sing ora adil, kanthi langsung utawa ora langsung, marang dheweke kanggo kebebasan pilihan iki. Salajengipun, hak-hak wong tuwa dilanggar yen bocah-bocah dipeksa mlebu pelajaran sekolah sing ora cocog karo kapercayan agama wong tuwa, utawa yen ana sistem pendidikan tunggal sing ditindakake sing ora kalebu piwulang agama.

Promosi kebebasan beragama

6. Amarga kabecikan umum masyarakat, yaiku jumlah total kahanan urip sosial sing bisa ditindakake manungsa kanthi luwih lengkap lan gampang nggayuh kasampurnane dhewe, utamane gumantung marang ketaatan marang hak lan kewajiban manungsa, perlindungan hak kebebasan agama kudu ditindakake dening warga negara, panguwasa sipil, Gereja, lan komunitas agama liyane, miturut sifat khusus saben wong, kanthi nggatekake kewajibane dhewe-dhewe tumrap kabecikan umum.

Pangayoman lan promosi hak asasi manungsa sing ora bisa diganggu gugat minangka tugas penting saka kabeh panguwasa sipil. Mula, panguwasa sipil kudu kanthi efektif nanggung tanggung jawab kanggo njaga kebebasan agama kabeh warga negara liwat hukum sing adil lan cara liya sing cocog, lan nggampangake kahanan sing nguntungake sing ningkatake urip agama, supaya warga negara bisa kanthi efektif ngleksanani hak-hak agamane lan nindakake tugas-tugase, lan masyarakat dhewe bisa ngrasakake berkah keadilan lan katentreman sing mili saka kasetyan manungsa marang Gusti Allah lan marang kersane sing suci.

Manawa, ngelingi kahanan aneh saka wong-wong mau, sawijining komunitas agama diwenehi pangenalan sipil khusus ing tatanan hukum masyarakat, mula hak kebebasan ing prakara agama uga kudu diakoni lan diajeni kanggo kabeh warga lan komunitas agama.

Pungkasanipun, panguwasa sipil kedah njamin bilih kesetaraan hukum warga negara, ingkang ugi kalebet kabecikan umum masyarakat, boten nate, kanthi terang-terangan utawi rahasia, dirugikaken amargi alesan agama, amargi boten wonten diskriminasi ingkang dipunlampahi ing antawisipun warga negara.

Mula, panguwasa umum ora bisa meksa warga, liwat paksaan, rasa wedi, utawa cara liya, kanggo ngaku utawa ninggalake agama apa wae, lan uga ora bisa nyegah sapa wae gabung utawa ninggalake komunitas agama. Lan iki luwih bertentangan karo kersane Gusti Allah lan hak-hak suci pribadi lan kulawarga manungsa nalika kekerasan digunakake ing bentuk apa wae kanggo ngilangi utawa nyegah agama, apa iku ing kabeh manungsa, ing wilayah tartamtu, utawa ing klompok tartamtu.

Watesan kebebasan beragama

7. Hak kebebasan beragama ditindakake ing masyarakat manungsa lan, mulane, panggunaane tundhuk karo aturan tartamtu sing ngatur.

Nalika ngleksanani kabeh kebebasan, wong kudu netepi prinsip moral tanggung jawab pribadi lan sosial: nalika ngleksanani hak-hake, saben individu lan klompok sosial kaiket dening hukum moral kanggo nimbang hak-hak wong liya, kewajibane dhewe marang wong liya, lan kabecikan umum kanggo kabeh wong. Wong kudu tumindak kanthi adil lan kemanusiaan marang kabeh wong.

Salajengipun, amargi masyarakat sipil gadhah hak kanggé nglindhungi dhiri saking penyalahgunaan ingkang saged kedadosan kanthi alesan kebebasan beragama, punika utaminipun tanggung jawab panguwasa sipil kanggé nyedhiyakaken perlindungan punika. Nanging, punika boten kénging dipunlampahi kanthi sewenang-wenang, utawi kanthi boten adil mbimbing salah satunggaling pihak, nanging miturut norma hukum ingkang konsisten kaliyan tatanan moral ingkang objektif. Norma-norma punika dipunbetahaken kanggé perlindungan hak-hak punika kanthi efektif kanggé sadaya warga lan kanggé keseimbangan tentrem hak-hak kasebut, kanggé promosi perdamaian umum ingkang jujur, inggih punika koeksistensi ingkang teratur ing keadilan sejati, lan kanggé perlindungan moralitas umum ingkang sae. Kabeh punika minangka pérangan dhasar saking kabecikan umum lan kalebet ing gagasan tatanan umum. Salajengipun, prinsip kebebasan integral kedah dipunamati ing masarakat, ingkang miturut kebebasan punika kedah dipunakeni kanggé manungsa sacara wiyar lan namung kedah diwatesi nalika lan sak perlunipun. Pendidikan kanggé ngleksanani kebebasan

8. Wong-wong ing jaman saiki iki ditekan kanthi maneka warna cara lan ana ing bebaya dirampas kebebasane dhewe. Kajaba iku, ora sithik wong sing cenderung nolak kabeh tundhuk kanthi alesan kebebasan lan nganggep kurang manut.

Mulane, Konsili Vatikan iki ngajak saben wong, utamane sing tanggung jawab kanggo pendidikan wong liya, supaya ngupayakake mbentuk wong kanthi cara sing, kanthi ngurmati tatanan moral, dheweke manut karo panguwasa sing sah lan dadi wong sing tresna marang kebebasan sejati; wong sing ngadili samubarang kanthi kriteria dhewe miturut pepadhanging bebener, sing ngatur kegiatane kanthi rasa tanggung jawab, lan sing ngupayakake ndhukung kabeh sing bener lan adil, kanthi seneng nggandhengake tumindake karo wong liya.

Mulane, kebebasan beragama uga kudu diprentahake supaya bisa menehi kontribusi marang wong lanang supaya tumindak luwih tanggung jawab sajrone nindakake tugase dhewe ing urip sosial.

BAB II

KEBEBASAN AGAMA ING CAHYA WAHYU

Doktrin kebebasan beragama
Oyode wis jero banget ana ing Wahyu

9. Nalika Konsili Vatikan iki ngumumake hak manungsa kanggo kebebasan beragama, deklarasi kasebut ndhasarake martabat manungsa, sing tuntutane saya jelas tumrap akal manungsa liwat pengalaman abad-abad. Kajaba iku, doktrin kebebasan iki oyot ing Wahyu ilahi, lan mulane kudu diamati kanthi luwih religius dening wong Kristen. Amarga sanajan Wahyu ora kanthi tegas negesake hak kekebalan saka paksaan eksternal ing prakara agama, nanging nuduhake martabat manungsa kanthi lengkap, nduduhake pendekatan Kristus marang kebebasan manungsa kanggo netepi kewajiban kanggo percaya marang pangandikaning Allah, lan mulang kita semangat sing kudu diakoni lan ditindakake dening para murid Guru iki ing kabeh perkara. Kabeh iki njlentrehake prinsip-prinsip umum sing dadi dhasar doktrin Deklarasi babagan kebebasan beragama iki. Sing paling penting, kebebasan beragama ing masyarakat pancen cocog karo kebebasan tumindak iman Kristen.

Kebebasan tumindak iman

10. Iki minangka salah sawijining prinsip doktrin Katolik sing paling penting, sing ana ing Sabda Allah lan terus diajarake dening para Rama, yen manungsa, kanthi percaya, kudu nanggapi kanthi sukarela marang Gusti Allah, lan mulane, ora ana sing kudu dipeksa ngrangkul iman nglawan kekarepane. Amarga tumindak iman iku sukarela miturut kodrate dhewe, amarga manungsa, sing ditebus dening Kristus Juru Slamet lan ditimbali dening Yesus Kristus kanggo dadi putra angkat, ora bisa netepi Gusti Allah sing ngumumake awake dhewe, kajaba, ditarik dening Rama, dheweke menehi marang Gusti Allah peparing iman sing rasional lan gratis. Mula, iki cocog banget karo kodrate iman yen sembarang jinis pemaksaan dening manungsa ing prakara agama ora diidini. Akibate, rezim kebebasan agama nyumbang banget kanggo ngembangake kahanan ing ngendi manungsa bisa kanthi gampang diundang menyang iman Kristen, ngrangkul kanthi kekarepane dhewe, lan aktif ngakoni ing saben aspek uripe.

Prilaku Kristus lan Para Rasul

11. Gusti Allah mesthi nimbali manungsa supaya ngladeni Panjenengane ing roh lan kayekten, lan mulane dheweke kaiket ing ati nurani, nanging ora dipeksa. Amarga Gusti Allah nggatekake martabat manungsa sing diciptakake dhewe, sing kudu diatur dening karsane dhewe lan ngrasakake kebebasan. Iki digawe khusus katon ing Kristus Yesus, sing Gusti Allah kanthi sampurna ngumumake awake dhewe lan ngumumake dalane. Pancen, Kristus, sing dadi Guru lan Gusti kita, sing alus atine lan andhap asor, kanthi sabar narik lan ngundang para murid. Pancen bener yen Panjenengane ndhukung lan ngonfirmasi khotbah kanthi mukjizat, kanggo ngobahake lan nguatake iman para pamireng, nanging ora kanggo meksa. Panjenengane mesthi menehake rasa ora percaya wong-wong sing ngrungokake Panjenengane, nanging ninggalake paukuman marang Gusti Allah kanggo dina pangadilan. Nalika ngutus para Rasul menyang jagad iki, Panjenengane ngandika: "Sapa sing percaya lan dibaptis bakal slamet, nanging sapa sing ora percaya bakal diukum" (Markus 16:16). Nanging Panjenengane, ngerti yen suket wis disebar ing antarane gandum, dhawuh supaya loro-lorone ditinggalake nganti panen, sing bakal kedadeyan ing pungkasaning jaman. Ora gelem dadi Mesias politik lan panguwasa kanthi paksa, Panjenengane luwih seneng nyebut awake dhewe Putraning Manungsa, sing teka "kanggo ngladeni lan masrahake nyawane minangka tebusan kanggo wong akeh" (Markus 10:45). Panjenengane ngumumake awake dhewe minangka Abdine Gusti Allah sing sampurna, sing "ora bakal ngethok glagah sing remuk utawa mateni sumbu sing mendhung" (Matius 12:20). Panjenengane ngakoni panguwasa sipil lan hak-hake, mrentahake supaya pajak dibayar marang Kaisar, nanging Panjenengane kanthi jelas ngelingake yen hak-hak sing luwih dhuwur saka Gusti Allah kudu diajeni: "Wenehna marang Kaisar apa sing dadi duweke Kaisar, lan marang Gusti Allah apa sing dadi duweke Gusti Allah" (Matius 22:21). Pungkasan, kanthi ngrampungake karya penebusan ing kayu salib, kanggo entuk kawilujengan lan kebebasan sejati kanggo manungsa, Panjenengane ngrampungake wahyu-Ne. Panjenengane menehi paseksen babagan bebener, nanging Panjenengane ora pengin meksa kanthi paksa marang wong-wong sing mbantah Panjenengane. Amarga kratone ora dibela kanthi paksa, nanging diadegake kanthi menehi paseksen babagan bebener lan ngrungokake, lan tuwuh dening katresnan sing Kristus, sing diangkat ing kayu salib, narik wong menyang awake dhewe.

Para Rasul, sing diwulang dening pangandikan lan tuladhane Kristus, ngetutake dalan sing padha. Wiwit jaman wiwitane Gereja, para murid Kristus ngupayakake supaya wong-wong ngakoni Kristus minangka Gusti, ora liwat paksaan utawa akal-akalan sing ora pantes nampa Injil, nanging luwih-luwih liwat kekuwatan pangandikane Gusti Allah. Dheweke kanthi teguh ngumumake marang kabeh wong rencana Gusti Allah, Juru Slamet, "sing kepengin supaya kabeh wong dislametake lan ngerti bebener" (1 Tim. 2:4); nanging ing wektu sing padha, dheweke ngajeni wong sing ringkih, sanajan sing salah, kanthi mangkono nuduhake kepiye "saben wong bakal menehi tanggung jawab babagan awake dhewe marang Gusti Allah" (Rum. 14:12), lan sajrone wektu kasebut, kudu nuruti ati nurani. Kaya Kristus, para Rasul tansah setya menehi paseksen babagan bebener Gusti Allah, wani ngumumake kanthi luwih wani ing ngarepe wong lan panguwasa, "pangandikane Gusti Allah kanthi yakin" (Kisah Para Rasul 4:31). Amarga dheweke percaya kanthi iman sing ora goyah yen Injil dhewe pancen kekuwatane Gusti Allah kanggo kawilujengan saben wong sing percaya. Mulane, kanthi ngremehake kabeh "gegaman daging," lan ngetutake conto kabecikan lan andhap asor Kristus, dheweke ngabarake pangandikaning Allah, kanthi percaya banget marang kekuwatan ilahi kanggo numpes kekuwatan sing dadi mungsuhe Gusti Allah lan nuntun wong-wong supaya percaya lan manut marang Kristus. Para Rasul, kaya Sang Guru, ngakoni panguwasa sipil sing sah: "Ora ana panguwasa kajaba sing wis ditetepake dening Gusti Allah," ujare Rasul, sing banjur mrentahake: "Saben wong kudu tundhuk marang panguwasa sing mrentah ..." "Sapa wae sing nglawan panguwasa, iku nglawan tata cara sing ditetepake dening Gusti Allah" (Rum 13:1-2). Lan ing wektu sing padha, dheweke ora wedi mbantah kekuwatan umum nalika nglawan karsane Gusti Allah sing suci: "Kita kudu luwih manut marang Gusti Allah tinimbang marang manungsa" (Kisah Para Rasul 5:29). Para martir lan wong sing setya sing ora kaetung wis ngetutake dalan iki sajrone pirang-pirang abad lan ing saindenging jagad.

Gréja ngetutaké tindaké Kristus lan para Rasul

12. Mula, Gréja, sing setya marang kayekten Injil, ngetutake dalané Kristus lan para Rasul nalika ngakoni lan ningkatake kamardikan agama miturut martabat manungsa lan wahyu saka Gusti Allah. Sajrone pirang-pirang abad, Gréja wis njaga lan mulang doktrin sing ditampa saka Guru lan para Rasul. Sanajan ing uripé Umat Allah, nalika lagi ngliwati owah-owahan sejarah manungsa, kadhangkala ana prilaku sing kurang cocog karo semangat Injil, lan malah bertentangan karo iku, Gréja tansah njaga doktrin manawa ora ana sing kudu dipeksa ngrangkul iman.

Kanthi cara iki, semangat evangelis wis suwe ana ing pikiran manungsa lan nyumbang banget kanggo kemampuane, sajrone pirang-pirang abad, kanggo mangerteni kanthi luwih lengkap martabat pribadine lan kanggo matengake keyakinan manawa, ing prakara agama, martabat iki kudu dijaga ing masyarakat kanthi kebal saka paksaan manungsa.

Kamardikan Gréja

13. Antarane bab-bab sing ana gandhengane karo kabecikan Gréja, malah kanggo kabecikan masyarakat donya dhewe, lan sing kudu dilestarekake ing saben wektu lan ing saben panggonan lan dibela saka kabeh ketidakadilan, mesthi penting banget yen Gréja nikmati kebebasan tumindak sing dibutuhake kanggo ngurus kawilujengan manungsa. Amarga iki minangka kebebasan suci, sing diwenehake Putra Tunggal Gusti Allah kanggo ngkaya Gréja, sing dituku nganggo getihé. Iki pancen intrinsik banget kanggo Gréja nganti wong-wong sing nentang tumindak kasebut tumindak nglawan kersané Gusti Allah. Kamardikan Gréja minangka prinsip dhasar ing hubungan antarane Gréja lan panguwasa umum lan kabeh tatanan sipil.

Gréja ngaku kamardikané dhéwé ing sajroning masarakat manungsa lan ing ngarepé panguwasa umum apa waé, amarga Gréja iku panguwasa spiritual, sing diadegaké déning Kristus Gusti, sing miturut prentah ilahi nduwèni tugas kanggo lunga menyang saklumahing jagad lan ngabaraké Injil marang saben titah. Semono uga, Gréja ngaku kamardikané dhéwé anggeré iku sawijining masarakat manungsa sing nduwèni hak kanggo urip ing masarakat sipil miturut norma-norma iman Kristen.

Saiki, ing ngendi kebebasan beragama dadi norma—ora mung diumumake nganggo tembung, utawa mung disetujoni dening undang-undang, nanging uga ditindakake kanthi tulus—ing kono, pungkasane, Gréja nggayuh kahanan sing stabil, ing babagan hukum lan nyatane, kanggo kamardikan sing dibutuhake kanggo ngrampungake misi ilahi, kamardikan sing wis ditegesake kanthi tegas dening panguwasa gerejawi ing masyarakat. Lan ing wektu sing padha, umat Kristen, kaya kabeh wong liyane, seneng hak sipil sing ora dicegah urip miturut nurani. Mulane, ana harmoni antarane kebebasan Gréja lan kebebasan beragama sing kudu diakoni minangka hak kanggo kabeh wong lan komunitas lan disetujoni ing sistem hukum.

Kewajiban Gréja

14. Gréja Katulik, supaya bisa netepi prentah ilahi: "mulanga kabèh bangsa" (Mat. 18, 19-20), kudu usaha kanthi sregep "supaya pangandikané Gusti Allah kasebar lan dimulyakaké" (2 Tesalonika 3, 1).

Panjenengané kanthi temen-temen nyuwun marang kabèh anak-anaké supaya pisanan ngunggahaké "panyuwunan, panyuwunan, pandonga lan pangucap syukur kanggo kabèh wong... Amarga iki becik lan kepareng ditindakaké déning Gusti Allah, Juru Slamet kita, sing ngersakaké supaya kabèh wong dislametaké lan olèh kawruh bab kayekten" (1 Tim. 2:1-4).

Kanggo bageane, para umat, sajrone mbentuk ati nurani, kudu kanthi sregep nggatekake doktrin Gréja sing suci lan mesthi. Amarga miturut kersane Kristus, Gréja Katulik minangka guru bebener, lan misine yaiku ngumumake lan mulangake bebener kanthi otentik, yaiku Kristus, lan ing wektu sing padha ngumumake lan ngonfirmasi kanthi panguwasane prinsip-prinsip tatanan moral sing mili saka kodrat manungsa dhewe. Salajengipun, para umat, mugi wicaksana ing urusane karo wong-wong sing ora percaya, lan nyebarake pepadhang urip "ing Roh Suci, ing katresnan sing tulus, ing tembung-tembung bebener" (2 Kor. 6:6-7), kanthi kabeh kapercayan lan semangat kerasulan, nganti tekan getih.

Amarga murid duwe kewajiban gedhe marang Kristus Sang Guru kanggo ngerti luwih becik saben dina bab bebener sing ditampa saka Panjenengane, kanggo ngumumake kanthi setya, lan mbela kanthi wani, ora nganggo cara apa wae sing bertentangan karo semangat Injil. Nanging, ing wektu sing padha, katresnan Kristus njurung dheweke kanggo nambani kanthi katresnan, wicaksana, lan sabar marang wong-wong sing urip ing kesalahan utawa ora ngerti babagan iman. Mulane, wong kudu nimbang kewajiban marang Kristus, Sabda sing menehi urip sing kudu diwartakake, lan hak-hak manungsa lan ukuran sih-rahmat sing diwenehake Gusti Allah, liwat Kristus, marang manungsa, sing diundang kanggo nampa lan ngakoni iman kanthi sukarela.

KESIMPULAN

15. Mula, jelas yen wong-wong ing jaman saiki kepengin bisa bebas ngaku agama kanthi pribadi lan ing ngarep umum; lan luwih-luwih, kebebasan beragama dinyatakake minangka hak sipil ing akeh Konstitusi lan diakoni kanthi serius ing dokumen internasional.

Nanging ana rezim sing, sanajan Konstitusi ngakoni kebebasan ibadah agama, panguwasa umum dhewe ngupayakake nyegah warga nindakake agama lan nggawe urip dadi angel banget lan ora aman kanggo komunitas agama.

Kanthi bungah ngaturake salam marang pratandha-pratandha kabecikan ing jaman iki, nanging kanthi sedhih ngukum kasunyatan sing nggegirisi iki, Konsili suci ngajak umat Katolik lan njaluk kabeh wong supaya nimbang kanthi ati-ati kepiye pentinge kebebasan agama, utamane ing kahanan kulawarga manungsa saiki.

Iku cetha yen kabeh bangsa saya tambah manunggal, wong-wong saka macem-macem budaya lan agama kaiket dening ikatan sing luwih raket, lan kesadaran babagan tanggung jawab individu saya tambah. Mulane, supaya hubungan sing tentrem lan harmoni antarane manungsa bisa ditetepake lan dikuatake, penting banget yen kebebasan beragama dilindhungi dening perlindungan hukum sing efektif ing saindenging jagad lan tugas lan hak-hak sing paling dhuwur saka individu kanggo ngembangake urip agama kanthi bebas ing masyarakat kudu diajeni.

Muga-muga Gusti Allah, Ramane kabeh manungsa, maringi sih-rahmat marang kulawarga manungsa, liwat sregep netepi kebebasan agama ing masyarakat, kanthi sih-rahmat Kristus lan kekuwatan Roh Suci, bisa nggayuh "kebebasan kamulyane para putrane Gusti Allah" sing luhur lan ora ana kendhat (Rum, 8, 21).

Saben bab ing Pranyatan iki nyenengake para Rama Dewan Suci. Lan Kita, kanthi panguwasa Apostolik sing diwenehake dening Kristus, bebarengan karo para Rama sing Terhormat, ing Roh Suci, nyetujoni, netepake, lan netepake, lan mrentahake supaya, sawise diputusake sacara sinode, diumumake kanggo kamulyaning Gusti Allah.

Roma, ing St. Peter's, 7 Desember 1965.

Aku, PAULUS, Uskup Gréja Katulik